HET DENKEN VOORBIJ… Een jaar of wat geleden, denkend aan het leven en de dood van mijn zoon Tom, de pijn van het denken aandachtig proevend, de pijn van dingen die voorbijgaan… en dan dáár voorbij: de ruimte, waarin alles verscheen en verdween, de ruimte, dat-wat-hij-is, dat-wat-ik-ben eeuwig en ongeschonden zingt het vol-ledig bewustzijn Zelf: Voorbij het denken opent zich het oog van het Hart Als kind heb ik met verbazing en afgrijzen al dat survival-of-the-fittest-gedoe op deze planeet aangezien en me afgevraagd waarom het dan eigenlijk zo nodig zou zijn om te overleven. Tja, vanwege de evolutie… maar waar gaat die evolutie dan heen? Toen ik 11 jaar was viel plots het kwartje: De evolutie had een prachtig plan, een soort van final solution! Het plan was om ons tot wezens te maken die instaat zouden zijn om lief te hebben! Al het geschapene dat nu nog zo
Lees Verder
IT’S ALL IN THE MIND… The more powerful and original a mind, the more it will incline towards the religion of solitude. Aldous Huxley En zelfs mijn vrienden voelen dat haarscherp aan! 
POËZIE – ONS HUIS Na de dood van Tom wilde ik deze plek des onheils – waar we waren beland nadat we uit ons paradijs waren verjaagd (HIER ) – verlaten en me ergens terugtrekken waar niemand me kende, niemand nog aan mijn leven en geliefden kon pulken met giftige nagels. Een plek om anoniem in vrede en stilte te wonen met mijn dieren en hij-die-mijn-zoon-was en me te bezinnen op alles wat blijkbaar heeft moeten gebeuren. In de slipstream van zijn hemelvaart was ik mee gezogen naar hogere dimensies. Ik wilde bij hem blijven en waar nodig nog voor hem zorgen en samen met hem het werk voortzetten: een brug bouwen tussen hemel en aarde, zodat een ieder die dat wenst de dualiteit kan ontstijgen en deel hebben aan het hartsbewustzijn. Ik nam me dus voor mijn huis te verkopen en stak mijn laatste centen erin om de boel nog een keer een verfje
MIJN VADER ZAL ONS REDDEN Nee, lieve mensen, ik ben niet ten langen leste teruggevallen in een kinderlijk geloof dat de Schepper ons, hopla, van onze vijanden zal verlossen. Daar zullen we echt zelf aan moeten werken. En hard ook. Het was een radeloze jongen van 15 jaar die zijn hoop uitschreeuwde dat zijn verwekker hem en zijn moeder zou helpen om aan de klauwen van zijn kwelgeest te ontkomen. “Mijn vader zal ons redden!” Geloofde hij werkelijk dat zijn vader hem zou helpen? Of was het een bezwering in uiterste nood uitgekreten, hopend dat het waar zou mogen worden? Zijn vader liet, toen zijn moeder 3 maanden in verwachting was, niets meer van zich horen. De moeder had daar vrede mee, want hij was er duidelijk nog niet aan toe om verantwoordelijkheden te dragen. Ze was gelukkig met het kind dat ze droeg en door haar eigen jeugdervaringen had ze toch ook
POËZIE – “DOOD” Wanneer je kind wordt gedood gebeurt er iets dat alleen dán gebeurt… een unieke gebeurtenis die je uitnodigt - nu definitief - de dood te overwinnen. Helaas is het voor velen slechts het startsein voor een uitzichtloos stervensproces, een ten prooi vallen aan de virtuele klauwen van de dood omdat het leven niet begrepen is. Een levenslange doodstrijd waarin verdriet, angst, woede, wraak en verbittering om de voorrang strijden en zo’n vader of moeder cel voor cel wordt doodgemarteld… De dood van Tom heb ik ervaren als een soort van harakiri – of nee, meer een vivisectie. Je staat daar met een leeg lichaam, terwijl voor je voeten je hart ligt te kloppen te midden van je dampende darmen… je kijkt ernaar en je kan het niet bevatten… je weet dat deze ravage strijdig is met het leven en toch sta je daar en kijkt verbijsterd naar de
POËZIE – DIERBARE REISGENOTEN [5 gedichten voor Jacob, Saartje, Selena, Luna en Peter.] Zoals wel al bekend beschouw ik mijn niet-menselijke gezellen, de dieren, als mijn broeders en zusters. Op mijn barre en bizarre tocht door het aardse leven hebben zij me steeds vergezeld en hebben we steeds voor elkaar gezorgd. Zo hebben zij me, lang geleden, bijvoorbeeld geholpen de mensen te gaan begrijpen, door me te laten zien dat mensen best wel op dieren lijken. Met de mensen kon ik mij lang niet identificeren. Als kind vond ik ze vreemd en koud en er was geen leven en bewustzijn in hun ogen. Met dieren lag dat anders. Dieren herkende ik en zij mij. Pas na mijn 20-ste begon ik te beseffen dat het geen rare speling van het lot was dat ik in een menselijk lichaam was beland en dat ik dus eigenlijk maar moest proberen mens te worden. Of beter gezegd, dat
MONUMENT VOOR EEN DOOFPOTKIND Niemand wilde hem beschermen. Eenmaal verdwenen, wilde niemand hem zoeken. Geen stille tocht met kaarsjes en witte ballonnen voor Tom. Geen gedenkteken op de plaats waar hij het laatst is gezien door hen, die hem geen lift wilden geven naar huis. Geen bloemen, beertjes, briefjes op de plek waar hij gevonden is. Geen vlag halfstok in het dorp. Geen onderzoek naar zijn verdwijning en dood. Geen doodsoorzaak noch gerechtigheid voor Tom. Héél tevreden was zijn familie daarmee. Ik heb zijn lege lichaam veilig toegedekt met aarde – het enige wat ik nog kon doen om hem te beschermen tegen zó veel onverschilligheid. Heel de Aarde verklaarde ik tot zijn graf. Mijn leven een monument voor hem, die voor even mijn zoon mocht zijn. Verzwegen en tot zwijgen gedwongen leen ik hem mijn stem, totdat hij gehoord is. Totdat gezegd is wat hij niet meer zeggen kan. De onverschilligen die het gebeente
WAT IS LIEFDE EN HOE WERKT HET? Wat is liefde Alleen bij benadering kan geprobeerd worden iets te zeggen over wat liefde is, want woorden schieten sowieso tekort. De liefde is een intelligentie die het menselijk verstand / IQ (een cluster van cognitieve vaardigheden) oneindig overtreft. De liefde kent geen cognitieve dissonantie , zoals de menselijke intelligentie. De liefde is niet gekluisterd in lineair en dualistisch denken. De liefde denkt en handelt multidimensionaal. De liefde is creatieve intelligentie; denken = handelen, in het belang van het hoogste goed van alles en allen. De liefde is de grootste kracht in het heelal. Het is de kracht die alles bij elkaar houdt en als één geheel laat functioneren. Door de liefde gaat er niets verloren en heeft alles een plaats en functie in het Geheel. De liefde is het licht dat alle informatie bevat over het Leven; het geschapene en het ongeschapene, de schepper en de schepping.
VERLOREN PARADIJS Laatst had ik er toch weer eens zo één. Zo’n nachtmerrie waarin ik mijn huis kwijt ben en met mijn hele gezin, mens & dier, op straat sta. Er zijn een aantal gebeurtenissen in mijn leven die een lelijk litteken hebben nagelaten. Soms, onder bepaalde omstandigheden beginnen die nog wel eens te steken. Ook al ben ik als riet en buig ik mee met de stormen die in mijn bestaan huishouden en breek ik dus niet, maar in dromen komen sommige dingen, met alle wanhoop en verdriet, dan toch wel eens even terug. Het was in 1983, mijn zoon Tom was bijna een jaar oud en we woonden met zo’n 40 dieren op een paradijselijk plekje in de uitgestrektheid van noordoost Friesland. Het leven daar “achter Dokkum” was goed. In 1978 streek ik daar, als geboren en getogen Amsterdamse, neer met 20 honden en katten en 2 kippen; als gevolg van mijn
WIJSHEID OF DWAASHEID, NONNIK OF NON-IK? [eerder gepubliceerd in de Pinfisker] Op het internet kwam ik een toespraak tegen van Apple-topman Steve Jobs tijdens de diploma-uitreiking op Stanford University (12 juni 2005) waarin hij opmerkte: “If you live each day as if it was your last, someday you’ll most certainly be right.” Deze uitspraak was natuurlijk een grappige afgeleide van de gevleugelde woorden: “Leef iedere dag alsof het je laatste dag is.” Deze wijze woorden – door wie deze ooit in de wereld zijn gebracht kan ik me nu niet direct herinneren – zijn gedurende mijn leven regelmatig voorbij komen klapwieken. Hoewel, wijsheden klapwieken eigenlijk niet; zoals duiven dat zo uitsloverig kunnen doen als ze indruk willen maken op elkaar. Een wijsheid zweeft, als een door storm landinwaarts gedreven zeemeeuw, hoog boven de velden voorbij in een majesteitelijke eenzaamheid die zichzelve genoeg is… Leef iedere dag alsof het je laatste is… De diepe wijsheid van