NOGMAALS HET HAASJE Nu bij velen de resten van onschuldig en weerloos leven nog ligt te rotten in maag en darmen, omdat men de geboorte van het christusbewustzijn meent te moeten vieren met het slachtofferen van talloze kalkoenen, hertjes, konijnen, babyvarkentjes, kreeften, hazen en wat men verder nog kan bedenken om kapot te maken voor het kerstdiner, is het misschien een mooi moment om het artikeltje dat ik destijds publiceerde in de Pinfisker hier nog eens te plaatsen. Om e.e.a. in perspectief te zetten moet ik er even bij vertellen dat het artikel een reactie, of beter een voortborduren, was op de column van PF, een dorpsgenoot, die in de daaraan voorafgaande uitgave van de Pinfisker een leuke observatie van een wilde haas beschreef, die hij Harry noemde. NOGMAALS HET HAASJE [eerder gepubliceerd in de Pinfisker] Ten onrechte blijkbaar ging ik er vanuit dat de Pinfisker wellicht niet zat te wachten op
Lees Verder
MONUMENT VOOR EEN DOOFPOTKIND Niemand wilde hem beschermen. Eenmaal verdwenen, wilde niemand hem zoeken. Geen stille tocht met kaarsjes en witte ballonnen voor Tom. Geen gedenkteken op de plaats waar hij het laatst is gezien door hen, die hem geen lift wilden geven naar huis. Geen bloemen, beertjes, briefjes op de plek waar hij gevonden is. Geen vlag halfstok in het dorp. Geen onderzoek naar zijn verdwijning en dood. Geen doodsoorzaak noch gerechtigheid voor Tom. Héél tevreden was zijn familie daarmee. Ik heb zijn lege lichaam veilig toegedekt met aarde – het enige wat ik nog kon doen om hem te beschermen tegen zó veel onverschilligheid. Heel de Aarde verklaarde ik tot zijn graf. Mijn leven een monument voor hem, die voor even mijn zoon mocht zijn. Verzwegen en tot zwijgen gedwongen leen ik hem mijn stem, totdat hij gehoord is. Totdat gezegd is wat hij niet meer zeggen kan. De onverschilligen die het gebeente
WAT IS LIEFDE EN HOE WERKT HET? Wat is liefde Alleen bij benadering kan geprobeerd worden iets te zeggen over wat liefde is, want woorden schieten sowieso tekort. De liefde is een intelligentie die het menselijk verstand / IQ (een cluster van cognitieve vaardigheden) oneindig overtreft. De liefde kent geen cognitieve dissonantie , zoals de menselijke intelligentie. De liefde is niet gekluisterd in lineair en dualistisch denken. De liefde denkt en handelt multidimensionaal. De liefde is creatieve intelligentie; denken = handelen, in het belang van het hoogste goed van alles en allen. De liefde is de grootste kracht in het heelal. Het is de kracht die alles bij elkaar houdt en als één geheel laat functioneren. Door de liefde gaat er niets verloren en heeft alles een plaats en functie in het Geheel. De liefde is het licht dat alle informatie bevat over het Leven; het geschapene en het ongeschapene, de schepper en de schepping.
VERLOREN PARADIJS Laatst had ik er toch weer eens zo één. Zo’n nachtmerrie waarin ik mijn huis kwijt ben en met mijn hele gezin, mens & dier, op straat sta. Er zijn een aantal gebeurtenissen in mijn leven die een lelijk litteken hebben nagelaten. Soms, onder bepaalde omstandigheden beginnen die nog wel eens te steken. Ook al ben ik als riet en buig ik mee met de stormen die in mijn bestaan huishouden en breek ik dus niet, maar in dromen komen sommige dingen, met alle wanhoop en verdriet, dan toch wel eens even terug. Het was in 1983, mijn zoon Tom was bijna een jaar oud en we woonden met zo’n 40 dieren op een paradijselijk plekje in de uitgestrektheid van noordoost Friesland. Het leven daar “achter Dokkum” was goed. In 1978 streek ik daar, als geboren en getogen Amsterdamse, neer met 20 honden en katten en 2 kippen; als gevolg van mijn
WIJSHEID OF DWAASHEID, NONNIK OF NON-IK? [eerder gepubliceerd in de Pinfisker] Op het internet kwam ik een toespraak tegen van Apple-topman Steve Jobs tijdens de diploma-uitreiking op Stanford University (12 juni 2005) waarin hij opmerkte: “If you live each day as if it was your last, someday you’ll most certainly be right.” Deze uitspraak was natuurlijk een grappige afgeleide van de gevleugelde woorden: “Leef iedere dag alsof het je laatste dag is.” Deze wijze woorden – door wie deze ooit in de wereld zijn gebracht kan ik me nu niet direct herinneren – zijn gedurende mijn leven regelmatig voorbij komen klapwieken. Hoewel, wijsheden klapwieken eigenlijk niet; zoals duiven dat zo uitsloverig kunnen doen als ze indruk willen maken op elkaar. Een wijsheid zweeft, als een door storm landinwaarts gedreven zeemeeuw, hoog boven de velden voorbij in een majesteitelijke eenzaamheid die zichzelve genoeg is… Leef iedere dag alsof het je laatste is… De diepe wijsheid van
VAN HOMO SAPIENS TOT HOMO LUDENS! [eerder gepubliceerd in de Pinfisker] Ik barstte spontaan uit in huilen. Tranen van ontroering bij het zien van een you tube filmpje. Het ging over een project van de Fun Theory (een campagne van Volkswagen). Om te bevorderen dat mensen eens wat vaker de trap zouden nemen (waar de auto-industrie zich al niet druk over maakt!), had men, in een of andere openbare ruimte, de trap naast de roltrap omgebouwd tot een soort piano. Als de toetsen van het klavier waren de treden zwart en wit en als je op een trede stapte klonk de corresponderende toon. Een leuk idee. Maar niet om te huilen. Nee, wat mij zo diep ontroerde waren de mensen die geconfronteerd werden met deze graptrap. Van het ene op het andere moment ontwaakte de dorre zombieachtige Homo sapiens (de ‘verstandige’ mens) tot Homo ludens (de spelende mens). Verbaasd en na een moment van
POËZIE HET ZWAARD VAN DAMOCLES Naar aanleiding van de beslissing van het Openbaar Ministerie kwam het onderstaande gedicht in me op. Ach, het is zo triest dat politie en justitie destijds de eigen reputatie belangrijker vond dan gerechtigheid voor een kind en zijn moeder. Nog triester is het dat men mij, de moeder die alleen maar wilde weten wat er met haar kind was gebeurd, uit eigenbelang beloog, bedroog, intimideerde en waarheid & gerechtigheid onthield. Het is zo triest dat niemand onze belager, mijn broer, afstopte – niet vóór de dood van Tom en niet erna… En het is ook zo triest dat er ook zo veel dorpsgenoten en familieleden zijn die weten van de hoed en de rand, maar – uit eigen belang – zwijgen en gevoelloos zijn voor het onrecht dat een ander wordt aangedaan. Bijna 12 jaar nu zie ik het aan, hoe zó veel mensen zichzelf vernederen en ontkrachten. Zo vaak
AASGIERIG ZOOMT DE CAMERA IN… [eerder gepubliceerd in De Pinfisker] Destijds schreef ik het bijgaande tragikomische gedicht naar aanleiding van de diverse tv-opnames in verband met de nasleep van de dood van mijn zoon Tom. Zoals wel bekend zal zijn is er weer een hoop opschudding over de zaak vanwege het onderzoek dat nu gaande is. Met name het feit dat mijn broer weer op allerlei manieren probeert het onderzoek te frustreren en mij met intimidaties en hatelijkheden terug in m’n hok probeert te krijgen, zorgt voor de nodige opwinding. Het is immers uiterst merkwaardig dat hij onlangs als een anonieme deskundige – onder de schuilnaam Eendje – op het internetforum van de Leeuwarder Courant een fanatiek pleidooi hield voor de inmiddels achterhaalde ‘ongelukstheorie’ van het OM. En al even merkwaardig is zijn optreden – onder nog eens 10 verschillende schuilnamen – op mijn website tomoldenbroek.nl. Anoniem bestookt hij mij publiekelijk met leedvermaak, hatelijke
OVER WABE ROSKAM, DRONKEN KANGOEROES EN MENSELIJKE STRUISVOGELS [Eerder gepubliceerd in De Pinfisker*] Er zitten maar 24 uur in een dag. En bovendien is een uur – net als de euro – ook al niet meer wat het geweest is; de tijd gaat al sneller en is “op” – net als de euro – voor je het in de gaten hebt. Daarom werk ik ’s nachts vaak lang door en luister onderhand met een half oor naar het nachtprogramma van radio 1. Maar onlangs spitste ik mijn oren en rolde zowat van mijn stoel van verbijstering. Het ging over graancirkels. Ik werd al opgewondener en nijdiger. Nee, niet vanwege die graancirkels , maar vanwege de reacties van de luisteraars. Om te beginnen liet ons aller Wabe Roskam, correspondent in Australië, in de uitzending zijn licht over de zaak schijnen. Het mysterie van de graancirkels kon wat hem betrof nu wel eens definitief naar het
ALS JE MOEDER VERDWIJNT… Als je moeder verdwijnt in een web van leugens en dreiging terugglijdend in de diepten van haar geest angstig wegkrimpend in haar geheim voor haar zoon bang te zijn werd zij gek van schaamte en verdriet Als je moeder verdwijnt - ook al weet jij dat niet - met gebroken hart en geest vergeefs wachtend op jou overgeleverd aan de leugen dat jij niet om haar geven zou is het verduren van de tijd in haar grondeloze eenzaamheid verraden en verlaten door haar eigen bloed niets dan ultieme wreedheid Ik heb geen afscheid van mijn moeder kunnen nemen. Zelfs niet van haar stoffelijk overschot. Geen enkele tastbare herinnering aan haar is in mijn bezit of ergens nog te vinden. Mijn broer Kees liet haar gewoon spoorloos verdwijnen. Met al haar bezittingen. Hij was altijd jaloers op de sterke band tussen mijn moeder en mij en probeerde ons (tenslotte met