VERDEEL EN HEERS!… OF SAMEN DELEN EN BEHEREN? [eerder gepubliceerd in De Pinfisker en ingezonden naar Overheid.nl – internetconsultatie. Publicatiedatum 28-07-2010 Einddatum consultatie 30-09-2010] Vandaag (red. sept. 2010) kwam ik in het nieuws het volgende tegen: Er ligt een wetsvoorstel om de officier van justitie een zelfstandige bevoegdheid te geven om – zonder vorm van proces – websites te kunnen sluiten. Tevens zou het strafbaar gesteld moeten worden om een gesprek dat je met een ander voert, heimelijk op te nemen *. Dit is het zoveelste teken dat de overheid, in casu de minister van Justitie (CDA), nog méér macht naar zich toe wil trekken. Onder het mom de veiligheid & vrijheid van het volk te dienen, jaagt men ons, de burger, angst aan (met terrorisme, islam, epidemieën en wat er verder nog allemaal op de agenda staat) en betuttelt, beperkt, bespiedt, dwingt en verbiedt men ons steeds meer. Terwijl de overheid zich
Lees Verder
POËZIE HET ZWAARD VAN DAMOCLES Naar aanleiding van de beslissing van het Openbaar Ministerie kwam het onderstaande gedicht in me op. Ach, het is zo triest dat politie en justitie destijds de eigen reputatie belangrijker vond dan gerechtigheid voor een kind en zijn moeder. Nog triester is het dat men mij, de moeder die alleen maar wilde weten wat er met haar kind was gebeurd, uit eigenbelang beloog, bedroog, intimideerde en waarheid & gerechtigheid onthield. Het is zo triest dat niemand onze belager, mijn broer, afstopte – niet vóór de dood van Tom en niet erna… En het is ook zo triest dat er ook zo veel dorpsgenoten en familieleden zijn die weten van de hoed en de rand, maar – uit eigen belang – zwijgen en gevoelloos zijn voor het onrecht dat een ander wordt aangedaan. Bijna 12 jaar nu zie ik het aan, hoe zó veel mensen zichzelf vernederen en ontkrachten. Zo vaak
AASGIERIG ZOOMT DE CAMERA IN… [eerder gepubliceerd in De Pinfisker] Destijds schreef ik het bijgaande tragikomische gedicht naar aanleiding van de diverse tv-opnames in verband met de nasleep van de dood van mijn zoon Tom. Zoals wel bekend zal zijn is er weer een hoop opschudding over de zaak vanwege het onderzoek dat nu gaande is. Met name het feit dat mijn broer weer op allerlei manieren probeert het onderzoek te frustreren en mij met intimidaties en hatelijkheden terug in m’n hok probeert te krijgen, zorgt voor de nodige opwinding. Het is immers uiterst merkwaardig dat hij onlangs als een anonieme deskundige – onder de schuilnaam Eendje – op het internetforum van de Leeuwarder Courant een fanatiek pleidooi hield voor de inmiddels achterhaalde ‘ongelukstheorie’ van het OM. En al even merkwaardig is zijn optreden – onder nog eens 10 verschillende schuilnamen – op mijn website tomoldenbroek.nl. Anoniem bestookt hij mij publiekelijk met leedvermaak, hatelijke
OVER WABE ROSKAM, DRONKEN KANGOEROES EN MENSELIJKE STRUISVOGELS [Eerder gepubliceerd in De Pinfisker*] Er zitten maar 24 uur in een dag. En bovendien is een uur – net als de euro – ook al niet meer wat het geweest is; de tijd gaat al sneller en is “op” – net als de euro – voor je het in de gaten hebt. Daarom werk ik ’s nachts vaak lang door en luister onderhand met een half oor naar het nachtprogramma van radio 1. Maar onlangs spitste ik mijn oren en rolde zowat van mijn stoel van verbijstering. Het ging over graancirkels. Ik werd al opgewondener en nijdiger. Nee, niet vanwege die graancirkels , maar vanwege de reacties van de luisteraars. Om te beginnen liet ons aller Wabe Roskam, correspondent in Australië, in de uitzending zijn licht over de zaak schijnen. Het mysterie van de graancirkels kon wat hem betrof nu wel eens definitief naar het
ALS JE MOEDER VERDWIJNT… Als je moeder verdwijnt in een web van leugens en dreiging terugglijdend in de diepten van haar geest angstig wegkrimpend in haar geheim voor haar zoon bang te zijn werd zij gek van schaamte en verdriet Als je moeder verdwijnt - ook al weet jij dat niet - met gebroken hart en geest vergeefs wachtend op jou overgeleverd aan de leugen dat jij niet om haar geven zou is het verduren van de tijd in haar grondeloze eenzaamheid verraden en verlaten door haar eigen bloed niets dan ultieme wreedheid Ik heb geen afscheid van mijn moeder kunnen nemen. Zelfs niet van haar stoffelijk overschot. Geen enkele tastbare herinnering aan haar is in mijn bezit of ergens nog te vinden. Mijn broer Kees liet haar gewoon spoorloos verdwijnen. Met al haar bezittingen. Hij was altijd jaloers op de sterke band tussen mijn moeder en mij en probeerde ons (tenslotte met
KAMIKAZE een kleine dappere ziel met een verkreukeld staartje [eerder gepubliceerd in De Pinfisker] G., K. en ik waren de aanstaande bouwerij aan het bespreken – deze schatten gaan me helpen mijn hut wat te isoleren voor de komende winter! – en zo kwam het gesprek ook nog even op een paar verdwaalde muizen die G. in het hok van de jongens onlangs was tegengekomen. Nou, er zijn tijden geweest dat ik er wel meer dan een paar tegenkwam in mijn hut! Ik heb daar jaren geleden eens een stukje over geschreven in mijn dagboek: Nauwelijks had ik me geïnstalleerd voor mijn toetsenbord, of Kamikaze klom langs het snoer van mijn tekstverwerker omhoog en besteeg met een wilde blik in zijn ogen mijn bureau. Kamikaze is een muis. Een van de vele muizen die door mijn huis en atelier banjeren zonder zich ook maar een ogenblik te realiseren dat hún Utopia zwaar ten koste
KANNIBALISME OF BEGRAFENISRITUEEL? [eerder gepubliceerd in De Pinfisker] Gelezen op nu.nl: “Opgraving in Duitsland wijst op massaal kannibalisme”. Het betreft een prehistorische begraafplaats waar wetenschappers studie hebben gemaakt van de overblijfselen. Opzettelijk gebroken botten, bijtsporen, sporen van roosteren e.d. Precies zoals gevonden wordt bij de resten van dieren. Kortom, alles wijst erop dat er destijds massaal mensen, maar ook kinderen en zelfs ongeboren kinderen werden geconsumeerd. Sommige wetenschappers echter vermoeden dat al deze sporen niet wijzen op kannibalisme. Volgens hen zou het om een begrafenisritueel gaan waarbij om religieuze redenen het vlees van het gebeente van de doden werd verwijderd. Aha, zou ik dan toch het een en ander steeds verkeerd begrepen hebben? Als ik, als vegetariër, in de supermarkt langs de vleesafdeling loop draai ik altijd maar even de knop om. Ik wordt immers geacht om al die bloederige resten onbewogen voorbij te lopen. Maar is het dan allemaal een gruwelijk misverstand? Is
OFFERS..? Met het oog op het naderend Islamitisch Offerfeest laait de discussie over het ritueel en onverdoofd slachten van dieren weer op. (hier) Het aanstaande verbod op deze wijze van doden van dieren geeft een bepaalde groep mensen het gevoel beknot te worden in hun vrijheid van godsdienst, waardoor zij zeggen zich minder thuis te voelen in Nederland. Ik snap dat. Als vegetarische geitenwollensok, die alle levende wezens als mijn broeders en zusters beschouwt (ja, zelfs mijn broertje, weiger ik – ook al schreeuwt hij zijn woede daarover op het internet luid van de daken – als ‘halfbroer’ aan te duiden ), voel ik me ook wel eens niet helemaal thuis op deze planeet! ”Het is net als tegen katholieken zeggen: katholiek zijn mag, maar dan zonder de doop,” aldus Ibrahim Wijbenga, verantwoordelijk voor het dossier rituele slacht bij het Contactorgaan Moslims en Overheid (CMO). O? Ik weet dat de katholieke kerk onder vuur
POEZIE UIT DE MAR [eerder gepubliceerd in De Pinfisker] Lang geleden – mijn zoon Tom was 18 maanden oud – schreef ik het hiernavolgende gedicht. Wij, Tom, ik, 40 dieren en 40 kuub spullen waren dakloos geworden. Een “grapje” van mijn broeder. Om mij een gevoelig lesje te leren. Want niets is irritanter dan zelfstandige vrouwen die op hun eigen manier iets van hun leven willen maken en weigeren het “gezag van de man” te erkennen. [Het heeft overigens niet geholpen, dat lesje. Ik had en heb nu eenmaal weinig vertrouwen in mensen die een ander koste wat het kost aan zich willen onderwerpen. Dus in plaats van me uit te leveren aan de “goedertierenheid van mijn beschermheer” vluchtte ik weer naar Friesland en kwam op de Angterperlaan terecht. Alwaar ik opnieuw een veilige plek voor mijn gezin probeerde te creëren en mijn bedrijf weer hoopte op te starten. Door ziekte
DROOM [eerder geweigerd te publiceren door De Pinfisker] Er zitten maar 24 uur in een dag. Dat is voor mij niet genoeg. Daarom heb ik een paar maanden geleden de zaak gereorganiseerd; mijn dag duurt nu zo’n 50 uur. D.w.z. ik werk zo’n 35 tot 40 uur non-stop en dan ga ik even een tukkie doen. So far so good, maar eerlijk gezegd val ik – met de muis nog vastberaden onder mijn hand – ook wel eens even in slaap voor de pc. Zo ook vannacht. Ik droomde, een nachtmerrie: Ik was in een openbare gelegenheid, een grand café of zoiets. Familie, bekenden en onbekenden waren er aanwezig. Ik was mijn kind kwijt. Al heel lang; “ze” hadden hem meegenomen… Ik jammerde en huilde: “Waar is Tom? … Zeg me nou toch waar hij is…” Niemand luisterde en niemand gaf antwoord. Alleen verstoorde en smalende blikken werden in mijn richting geworpen. Ik