* klik op afbeelding voor vergroting Voor wie dat nog niet meegekregen heeft middels de media, die sinds jaren zo nu en dan verslag doen van deze geschiedenis, wil ik proberen e.e.a. wat inzichtelijk te maken. Ook al heeft deze zaak een lange en bizarre voorgeschiedenis, laat ik beginnen bij het moment in december 1999, waarop ik besloot rechtstreeks het Openbaar Ministerie (OM) aan te schrijven met een verzoek om hulp. * zie bijlage Ik kreeg geen reactie op dit schrijven en pas na enig aandringen liet de officier van justitie (R.G. de Graaf) me schriftelijk weten dat hij in mijn schrijven geen aanleiding zag om iets te doen. Ik belde hem om duidelijk te maken dat alle in de brief genoemde feiten gedocumenteerd waren en dat er een lijvig dossier van deze – en nog veel meer – zaken beschikbaar was en wees hem er nogmaals op dat ik vreesde dat er doden zoudenLees Verder

Maar eerst in het kort iets over het ‘eerste hoofdstuk’. Laat ik maar even helemaal bij het begin beginnen. Mijn moeder was kort na de oorlog zwanger geraakt van de man met wie ze zou trouwen. Ze ontdekte echter dat deze man een beroepscrimineel was en weigerde met hem verder te gaan. Niet lang daarna trouwde ze met een oude liefde van haar, mijn vader. Mijn broer is dus feitelijk een halfbroer. Dit huwelijk liep al snel op de klippen. Mijn vader was dan wel geen crimineel, maar wel een erg ‘moeilijke’ man, zullen we maar zeggen. Hij begreep bv. niet dat er dingen zijn die je niet met je dochtertje mag doen. Dus, exit paps. Mijn broer was van jongsaf een zorgenkindje; astmatisch, vreselijk driftig en nogal ‘avontuurlijk’. Hij speelde ook graag rare spelletjes met mij en had losse handjes. Mijn moeder was erg bang dat gewelddadigheid en gewetenloosheid erfelijk zouden kunnen zijn enLees Verder

Door het onderzoek van de Kinderbescherming was mijn broer door de mand gevallen als een gewetenloze leugenaar, die absoluut geen goede bedoelingen had met Tom en mij. Wij hoopten dat hij ons nu verder met rust zou laten. Maar nee, hij werd alleen maar fanatieker. Hij bewerkte de familie dusdanig dat ik verstoten werd en ook naar Tom werd niet geluisterd. Tom werd beschouwd als zijnde totaal gehersenspoeld door zijn moeder; een stakker die was gaan geloven dat hij hoogbegaafd zou zijn en die blind was voor de ‘geestelijke stoornissen en incompetenties’ van zijn moeder. Mijn broer joeg hen de stuipen op het lijf met zijn ‘diagnoses’ betreffende mijn werkelijk beestachtige krankzinnigheid. [Dick Klinkenberg (oud onderwijzer!), een broer van mijn moeder, betreurde het dat men mij niet gewoon op de brandstapel mocht zetten, zoals men vroeger gedaan zou hebben.] En natuurlijk stopte hij hier en daar iemand ook wel eens wat toe om zich vanLees Verder

Dan zijn we nu aangekomen bij wat ik in aflevering 1 noemde: “het tweede hoofdstuk van mijn barre tocht door een woestenij van onrecht waarin ik de laatste resten van mijn vertrouwen in de rechtsstaat kwijtraakte”. Politie en justitie hadden dus niets gedaan om de dood van Tom te voorkomen. En vervolgens zou de zaak bijna 10 jaar in de doofpot gehouden worden waarbij mijn pogingen om zijn verdwijning en dood op te helderen stelselmatig genegeerd en tegengewerkt zouden worden. De recente uitzending van Een Vandaag (mei 2010) bracht de absurditeit hiervan kort en krachtig in beeld. (Zie de link op de homepage.) Al snel zou ik er achter komen dat – zoals ik aanvankelijk dacht – het persbericht dat na vinding onmiddellijk naar buiten werd gebracht (“geen sprake van een misdrijf” – “na een avondje stappen verdronken”) géén tactiek was om, in het belang van het onderzoek, geen slapende honden wakker te maken. Integendeel,Lees Verder

In de vorige aflevering heb ik aangetoond (o.a. aan de hand van de stukken verkregen door een WOB-procedure) dat er dus ook bij politie en justitie ernstige vooroordelen heersten ten gevolge van de verhalen die door mijn broer in de wereld gebracht waren over mijn gezin. Deze vooroordelen verklaren dus waarom er geen actie is genomen om de dood van Tom te voorkomen en waarom na zijn dood de zaak meteen werd weggezet als een ongelukkige samenloop van omstandigheden waar een falende opvoeding aan ten grondslag zou liggen. Mijn zoon zou, zo werd gesteld, bezopen verzopen zijn (om het zo maar even samen te vatten). En hoe laakbaar ook, zoiets is geen misdrijf. De diverse aanwijzingen (zoals o.m. de bevindingen van het toxicologisch rapport) dat er zeker wel sprake zou kunnen zijn van een misdrijf, werden domweg genegeerd en de zaak bleef in de doofpot en de meest voor de hand liggende verdachte buiten schot.Lees Verder

Ik moest dus een andere manier zien te vinden om de dood van Tom op de kaart te zetten en probeerde o.a. de zaak in de publiciteit te brengen. Ik kreeg echter te horen dat er al aandacht aan was geschonken en dat het dus geen nieuwswaarde meer had. De redactie van de betreffende krant liet me nog wel weten dat als ik bv. over 5 jaar nou nog steeds zou lopen te roepen dat ik een onderzoek naar de dood van mijn kind eiste, ja, dan was het wat anders; zó’n hardnekkige moeder zou wel weer even nieuws zijn… (Voor wie de kwintessens ontgaat: deze krant was dus niet geïnteresseerd en bereid om een doofpotaffaire m.b.t. een dood kind aan de kaak te stellen, maar wilde wel eventueel, na verloop van jaren, de moeder als een curiosum even in het zonnetje zetten.) Dus ik schreef zelf maar een ingezonden stuk waarin ik de wijzeLees Verder