Voordat ik op het laatste punt van de homepage van Kees Oldenbroek zal ingaan, eerst nog even twee updates van Kees waaruit o.a. blijkt dat geen leugen te gek is voor hem, wanneer hij mij en mijn kennissen in diskrediet wil brengen. Op verzoek van deze mensen zal ik hun namen en functies blinderen. En zoals steeds is mijn commentaar in blauw gezet.
Friday, August 20, 2010
Zoals eerder gemeld vinden wij [Daarmee geeft Kees dus aan namens mijn héle familie inclusief mijn in 1999 overleden moeder te menen mogen spreken.] het onverstandig en niet professioneel dat een medewerker van de Stichting xxxxx [een kinderbeschermingsorganisatie] op de website van Truus Oldenbroek persoonlijk reageert en te kennen geeft er emotioneel bij betrokken te zijn.Dit geldt voor de Heer xxxx maar ook voor zijn echtgenote xxxx werkzaam bij xxxx [een aanverwante organisatie] reagerend onder het alias xxx en xxx.
Per Email werd ik door Truus Oldenbroek erop gewezen dat de bovengenoemde personen bij Stichting xxxx werkzaam zijn en niet bij Bureau xxxxx waarvan acte.
Zij meent daardoor te kunnen opmerken dat deze stichting haar beschuldigingen jegens mij steunt,hiermee suggererend dat deze medewerkers namens de Stichting spreken.
Dit is nu juist de reden dat ik een klacht over deze medewerkers heb ingediend. [ Op mijn forum schreef ik hierover reeds het volgende:
“Nu balanceert hij op het randje van valsheid in geschrifte!
Hij beweert nl. vandaag publiekelijk op zijn site dat ik hem een email gestuurd zou hebben waarin ik bepaalde personen – xxxx en zijn vrouw – ten mijnen bate zou hebben geprobeerd te compromitteren. Op grond waarvan Kees Oldenbroek de werkgevers van deze personen zou hebben benaderd met een klacht.
Met andere woorden: ik zou Kees Oldenbroek de ammunitie hebben aangedragen waarmee Kees Oldenbroek xxxx en zijn vrouw in de problemen zou hebben kunnen brengen!
Alleen een ziek brein kan zoiets verzinnen en daarbij dan ook nog over het hoofd zien dat zo’n actie, als voornoemd beweerd, natuurlijk nooit in mijn voordeel zou hebben kúnnen uitwerken.
Aangezien ik nog nooit een email (niet één!) verzonden heb naar Kees Oldenbroek is het natuurlijk voor hem onmogelijk om vermeende email, noch enig ander e-mailverkeer tussen hem en mij te overleggen om bovenstaande bewering hard te maken.
Ik zal de politie van zijn nieuwste tactiek om verdeeldheid te zaaien en mensen tegen mij op te zetten op de hoogte stellen.” ]
En nog een update van hem:
Wednesday, august 18, 2010
Zie trouwens dat deze site de website www.tomoldenbroek.nl in de zoek machine van Google van de eerste plaats heeft verdreven.
Posted by “The Oldenbroek Family” at 7:26 AM
Hieruit blijkt ook weer overduidelijk dat de dood van Tom en mijn acties om antwoorden te krijgen daaraangaande bij Kees geen enkel medemenselijk gevoel oproepen. Voor hem is het uitsluitend een gelegenheid om een spel te spelen en mij, zijn zuster, te verslaan waar hij maar kan. Hij kaapt tot 3 x toe de naam van mijn zoon als domeinnaam en probeert zijn blogjes bovenaan te krijgen bij Google… In zijn overwinningsroes begreep hij echter niet dat als hij op zijn eigen blog googlet, hij alleen dán uiteraard bovenaan staat!
En dan nu het laatste punt van de homepage van Kees:
13 Ook hebben wij een serie foto’s van Tom te samen met onze kinderen gepubliceerd. [I.p.v. publiceren (schending portretrecht) zou het van fatsoen en piëteit hebben kunnen getuigen, wanneer mij deze foto’s eens ter beschikking zouden zijn gesteld (evenals de video’s bv.) … zoiets is immers voor een moeder van een overleden kind van groot emotioneel belang. Reden waarom Kees Oldenbroek deze foto’s dus wel buiten mijn zicht houdt, op een blog alleen voor genodigden…]
Deze foto’s zijn genomen gedurende verschillende vakanties in Zuid Frankrijk.De data staan op de foto’s. Wij realiseren ons dat dit nogal prive is, maar wij hechten er toch belang aan de beweringen van Truus Oldenbroek (dat onze kinderen geen contact,met Tom mochten hebben) te ontzenuwen. Het toont in ieder geval aan hoe Truus Oldenbroek met de waarheid omspringt. [En dat zegt een pathologische leugenaar.]
Tot zover de homepage van het blog van Kees Oldenbroek.
Tot slot wil ik dan toch nog maar iets zeggen over die vakanties.
Zoals ik al eerder zei: ik vond het belangrijk dat de kinderen contact konden hebben met elkaar. Aangezien dit uitsluitend kon op de voorwaarden die Kees Oldenbroek stelde (Tom moest bij hem komen / met hem meegaan op vakantie, of anders niets) heb ik Tom meermalen daar laten logeren en zelfs een paar keer laten meegaan op vakantie voor een weekje.
De verhalen waar Tom mee thuiskwam – driftbuien van zijn Oom Kees, rare en gevaarlijke spelletjes, vreemde opvoedingsmethoden (zoals bv het betalen van de kinderen om te stoppen met klieren, of de zeurende kleintjes midden in Frankrijk uit de auto zetten en wegrijden) – nam ik eerst met een korreltje zout.
Het genante op seks gefixeerde gedrag van zijn kinderen (in bijzijn van de ouders) duidde ik maar als het mogelijke gevolg van een ‘moderne’ opvoeding, evenals het feit dat het zoontje (een paar jaar jonger dan Tom) mij een keer plotseling, zonder enige aanleiding, met een glimlach, vol midden in het gezicht sloeg, zonder dat dit een reactie bij de ouders teweegbracht. (Ik bleef voortaan maar wat uit de buurt van dit jochie; het voelt nl bijzonder ongemakkelijk om gewoon door een kind geslagen te mogen worden.)
Tom is voor het laatst met hen mee geweest op vakantie naar hun huis in Frankrijk toen hij nog op de basisschool zat. De afspraak was dat hij een week mee zou gaan. Hij werd echter de gehele zomervakantie daar vastgehouden! Hij had heimwee en wilde naar huis, maar mocht daar niet over praten tegen mij als we even telefonisch contact hadden.
Toen hij eindelijk weer veilig thuis was (en meteen, doodmoe en nog van slag, weer naar school moest), kwamen er ook nog rare en nare verhalen over zijn verblijf daar. Het raarste was wel dat hij me vertelde een pilletje te hebben gekregen van Oom Kees en toen later in een vreemde kamer was wakker geworden. Ik wilde er niet te veel achter zoeken, maar ik besloot wel dat Tom daar niet meer zou gaan logeren of mee zou gaan op vakantie.
Aangezien mijn moeder vlakbij Kees woonde, regelde ik het zo, dat Tom wel met de kinderen van Kees kon spelen, maar bij zijn grootmoeder logeerde. Tom vond dat ook een goede oplossing. Hij was een beetje benauwd geworden voor zijn oom en tante.
Ook al hebben de kinderen van Kees nooit bij ons mogen komen en zochten zij ook nooit contact met Tom (of mij), Tom mocht hen graag en accepteerde hun gesloten en onverschillige houding gewoon.
Maar ook deze vorm van contact kwam teneinde toen aan het licht kwam dat het zijn Oom Kees was die voortdurend achter de schermen was bezig geweest om problemen voor Tom en mij te maken via de scholen en dat hij hem zelfs bij zijn moeder wilde laten weghalen door de Raad voor de Kinderbescherming (zie afl. 2 en3 RDZT).
Oom Kees ging meedogenloos door met zijn acties en Tom worstelde tevergeefs met de vraag waarom zijn oom dit hem en zijn moeder aandeed. Als Tom hem vroeg naar de reden kreeg hij als antwoord: Ik doe het voor je bestwil, jongen, want je moeder is niet instaat je op te voeden en maakt je kapot. Tenslotte maakte Tom hem duidelijk dat hij die smoes niet meer pikte.
En toen verklaarde oom Kees hem openlijk de oorlog.
Op een dag heeft Tom de stoute schoenen aangetrokken en zijn favoriete nichtje (de oudste dochter van Kees, een jaar ouder dan Tom) opgebeld. Hij vertelde haar wat haar vader had gedaan. Ze was niet geïnteresseerd. Hij vroeg haar of ze hem wilde helpen, met haar vader wilde praten, hem vragen te stoppen. Ze reageerde niet.
Ik zal nooit de eindeloze teleurstelling op zijn gezicht en het dodelijk verdriet in zijn ogen vergeten.
Na dit gesprek zei hij tegen mij dat hij het wel begreep. Ze was nog te jong om met deze werkelijkheid te dealen. Hij nam het haar niet kwalijk. Later, later als ze volwassen zou zijn zou ze hem vast wel begrijpen… Hij zou wel wachten totdat ze er aan toe zou zijn om zijn verhaal te horen.
Maar er is geen ‘later’ voor Tom.
De kinderen van Kees hebben nooit iets van zich laten horen. Ze zijn nu volwassen. Nooit hebben ze me gevraagd wat er met Tom is gebeurd.
Zouden ze nooit iets in de gaten hebben gehad, nooit eens het naadje van de kous hebben willen weten, nooit eens stiekem gegoogled hebben op ‘tom oldenbroek’?
Zouden ze nog steeds zijn verhaal niet willen horen?
Alleen begrip en mededogen in hún ogen kan mij het verdriet dat ik zag in de ogen van mijn kind vergoeden.
Maar hoe zouden ze begrip en mededogen voor Tom in vredesnaam moeten combineren met de, kindeigen, loyaliteit ten opzichte van hun vader? Een groter dilemma is haast niet denkbaar…Kees Oldenbroek was genadeloos jegens mijn kind; maar waar zullen zijn eigen kinderen nog in kunnen geloven als ze ontdekken wat hun vader deed?
-o0o-
Zoals een lezer van deze pagina dus al vernomen heeft dat er geen meerdere vakanties geweest zijn. Een ander beoordelen als “inspelen op emoties” en lees eens wat hij zelf doet. Verwarring zaaien, maar als je bij blijft merk je dat er niets van zijn verhaal klopt, het is ruis en vermoeiend, maar stug doorlezen!