Over deze Site

 

[De site is in opbouw. Er wordt nog aan de vorm en functies gewerkt.]

Zie helemaal onderaan deze pagina:
OVERZICHT VAN RELEVANTE ARTIKELEN EN INFORMATIE OVER DE ZAAK TOM
(De selectie wordt steeds aangevuld.)

 

WELKOM OP TOMOLDENBROEK.NL

WIE IS TOM OLDENBROEK?

“Son sailing to the sun” © TT&T 1993/’09 (coproductie Tom&Trushka)

Tom is een jongen van 17, die op 18 febr. 2000 dood werd gevonden.

Hij was mijn zoon.

Het hoe en waarom van zijn verdwijning en dood is nog immer een raadsel, omdat er destijds geen onderzoek naar gedaan is. Een doofpotaffaire zogezegd.

In sept. 2009 kwam er dan tóch, na aandringen van vele kanten, een onderzoek op gang naar de dood van Tom en een jaar later óók naar de meest voor de hand liggende verdachte, mijn (half)broer Dr. C. (Kees) Oldenbroek wegens zijn boosaardige acties en zijn rol in de zaak.
[Vanwege zijn positie en betrekkingen met politie/justitie werd hem eerder steeds de hand boven het hoofd gehouden en gingen de dossiers over zijn jarenlange terreur jegens mijn gezin de plank op als zijnde ‘niet relevant’.]

Het ging dus eindelijk de goede kant uit!
En dus… werden er andere mensen op de zaak gezet en het onderzoek lamgelegd. Vervolgens werd alles geseponeerd. Wegens ‘gebrek aan aanwijzingen’.

Betreffende de onderzoeken en de resultaten daarvan is mij niets bekend. Alle informatie wordt me geweigerd.
Aan de orde is nu (april 2012) een art.12 Sv procedure betreffende de beide sepots aanhangig te maken.

Een ieder die bij kan dragen helderheid te brengen in deze slepende kwestie en Tom recht wil doen is van harte welkom contact met me op te nemen.

In de overtuiging dat de waarheid onthuld zal worden,

Trushka – moeder van Tom

 

 

 
 

HET ONTSTAAN VAN DEZE WEBSITE

[Nieuwe versie - oktober 2011:]

 

Een belangrijke mededeling vooraf, zoals ik al eerder op het forum te kennen heb gegeven:

 

ER IS MAAR ÉÉN ECHTE TOMOLDENBROEK WEBSITE!

 

Namelijk deze: www.tomoldenbroek.nl

 

Ik, Trushka Oldenbroek de moeder van Tom, verklaar:

 

dat alle andere sites die de naam van mijn overleden zoon Tom Oldenbroek dragen, in handen zijn van de man waar een politieonderzoek naar gaande is m.b.t. o.a. laster, stalking en de dood van Tom.

 

Alleen al het feit dat deze man de naam van mijn kind misbruikt voor zijn ziekelijke acties zegt genoeg!

 

Om misverstanden te voorkomen:

 

De inhoud van die fakesites spreekt derhalve voor zich, cq is bedoeld om de waarheid over leven en dood van Tom te ontkennen, de rechtsgang te frustreren, de nagedachtenis van Tom te besmeuren en mij zo veel mogelijk pijn te doen.

 

Waarvan akte!

 

 

Een vreemde eend in de bijt

N.a.v. een artikel in de Leeuwarder Courant (mrt. 2010) over het onderzoek,  ontstond een discussie op het internetforum van deze krant (zie link LC DISCUSSIE) waar ik me ook in mengde. Mijn bedoeling was de tongen los te maken en misschien zou dat tips opleveren en, wie weet, misschien zou ik dader(s) / betrokkenen kunnen triggeren om iets van zich te laten horen.

Dat laatste lukte.

Iemand ging onder de schuilnaam EENDJE de discussie met mij aan. Zijn verhaal was overduidelijk bedoeld om mij en iedereen er van te overtuigen dat er geen misdrijf in het spel geweest zou zijn en dat de huidige ophef dus volstrekt overbodig was.
Vanaf de eerste reactie van Eendje wist ik dat ik beet had en meende zelfs te weten wie ik aan de haak had. (Ik ben gezegend met een goed werkende intuïtie.) Ik liet dat overigens niet merken en speelde het spel zo goed mogelijk mee. Maar, hoe zou ik e.e.a. kunnen bewijzen?

 

Sitting duck  

De oplossing diende zich aan in de vorm van het fantastische aanbod van ene “Tultas” om – geheel belangeloos – een forum voor mij beschikbaar te stellen waar de discussie over de zaak Tom voortgezet zou kunnen worden.
Aldus geschiedde en de eerste versie van tomoldenbroek.nl was geboren.

Eendje kwam niet terug. Wel verscheen hij onder 10 andere schuilnamen op mijn forum. Aan de hand van het IP-adres en de precieze locatie (dankzij het feit dat de betreffende PC eenzaam in the middle of nowhere van Texas stond!) werden mijn vermoedens over de identiteit van deze persoon bevestigd: het was mijn broer…

Ook al wist hij het nog niet, maar tenslotte na 10-tallen jaren terreur waren de rollen dus omgekeerd. De stalker was beslopen door zijn prooi. Nu was hij in al zijn overmoed een sitting duck. En ik liet hem, terwijl hij genoot van zijn vermeende anonimiteit, eerst maar eens mijn forum vol snateren met zijn hatelijkheden. (Tegen stalkingslachtoffers wordt altijd gezegd dat zij zelf maar zo veel mogelijk bewijs moeten zien te verzamelen, dus vooruit dan maar…)

 

Dagobert Duck in Texas?

Ja, broer Kees was namelijk na de verdwijning van mijn moeder inclusief haar gehele en niet geringe nalatenschap halsoverkop met de noorderzon vertrokken uit Nederland. Het was hem wat heet onder de voeten geworden op vaderlandse bodem t.g.v. die kwestie en het feit dat er ook nog een procedure tegen hem op stapel stond vanwege zijn verregaande stalkingactiviteiten  jegens mijn gezin en m.n. de vreselijke gevolgen daarvan voor Tom. (Hij dreigde jarenlang mijn gezin kapot te maken en hij liet het ook niet bij dreigementen. Zijn laatste troef “ik kan er voor zorgen dat ze dat kind kwijtraakt, als ze niet een toontje lager gaat zingen” lijkt tenslotte ten uitvoer gebracht te zijn. Hoe dan ook, ik ben mijn kind in ieder geval wel kwijt…)

Deze laatste procedure is echter nooit gevoerd omdat een uiterst cruciale getuige – Tom – ook dus al vrij snel verdween en later dood gevonden werd.

Betreffende de verdwijning van mijn moeder is Kees veroordeeld tot het geven van openheid van zaken aangaande haar dood en haar aanzienlijke nalatenschap en mij mijn wettelijk erfdeel te verstrekken. 
Als arts bleef hij zich echter betreffende haar dood steeds verschuilen achter medisch beroepsgeheim (!) en voor het overige heeft hij ook het vonnis van de rechter steeds genegeerd.
Mijn hoofd stond er niet naar om nog langer over deze kwestie tegen Kees te procederen; vanwege de dood van mijn zoon en alle raadselen daar omheen. Helaas had ik daardoor natuurlijk ook geen geld om de dood van mijn kind uit de doofpot te trekken. (In onze “rechtsstaat” is een hele hoop geld nodig om een kans van slagen te hebben…) Onze Dagobert had het dus goed voor elkaar. Geld is macht en dat wist hij als adept van de “powers that be” als kleine jongen al.

(Inmiddels kunnen we overigens beter spreken van de “powers that were”, want zoals iedereen weet die een beetje verder kijkt dan de neus lang is zijn de dagen van de heerschappij van deze ‘elite’  geteld. De “Arabische Lente” heeft inmiddels zich wereldwijd uitgezaaid als de “Occupy Movement”: “Occupy Wall Street is een protestbeweging zonder leider en met als enige overeenkomst dat de deelnemers zichzelf zien als “de 99% die de corruptie van de 1% niet langer tolereren”. Inmiddels zijn de protesten ook overgeslagen naar andere landen, waaronder Nederland.”
In duizenden(!) steden, wereldwijd, zijn inmiddels (okt. 2011) de vreedzame protesten al weken gaande. Met klamme handen hokt de 1% tezamen voor beraad in hun boardrooms, terwijl de 99% hun tenten opslaan buiten voor de deur en de loopjongens van de 1%, de media, de boel nog trachten te redden door minimaal en ridiculiserend verslag te doen van dit wonder van wereldwijde bewustwording.)

 

Ome Kees viert de dood van zijn neefje

Ook uit zijn activiteiten op het internet en mijn forum bleek dat Ome Kees er absoluut geen behoefte aan heeft dat de dood van zijn neefje Tom wordt opgehelderd (of welk drama dan ook binnen onze familie). Verscholen achter tal van schuilnamen genoot hij daarentegen met volle teugen van het verlies van mijn dierbaren en mijn onzekerheid m.b.t. de dader en toedracht.
Ik heb hem dus eerst een tijdje in de waan gelaten dat ik niet wist wie hij was. Hij moest nu eerst maar eens aan de wereld laten zien waar hij toe instaat is. Tom en ik wisten dat al wel; wij leden al jaren onder zijn terreur. (Later bleek overigens dat Tom en ik niet de enige waren.) Zijn status als medisch specialist verhief hem echter steeds in de ogen van goedgelovigen, inclusief de politie, boven alle verdenking waardoor wij aan zijn terreur bleven overgeleverd.

Zie voor de ware aard van de dokter het eerste deel van het FORUM post 27 t/m 94, alwaar hij zich presenteert als: TRUSCHKA(!), PIETER, ARNO2008, BEAS, OKAY, DIVA, LADY, ALIAS, NECTAR, JE BROER en PARREGA.

 

To have or to harm

De eed van Hippocrates – de artseneed – is wel zeer in tegenspraak met het compulsieve ‘credo’ van de stalker : to have or to harm. Ofwel: als ik je niet bezitten kan, maak ik je kapot.
In essentie komt de eed van Hippocrates neer op de belofte nooit enig kwaad aan te zullen richten en steeds welzijn te zullen bevorderen. Vandaar dan ook waarschijnlijk dat het zo moeilijk voor velen te accepteren is dat artsen ook gewoon mensen zijn en dus soms niet willen deugen?

Maar het afleggen van een eed is niet vrijblijvend :

“Moge ik, als ik deze eed getrouwelijk houd, vreugde vinden in mijn leven en in de uitoefening van mijn kunst, maar moge het tegenovergestelde het geval zijn indien ik hem schend.” (Hippocrates)

De enige ‘vreugde’ die mijn broer wellicht nog kent in zijn trieste bestaan, put hij uit leedvermaak…

(Overigens is hij sinds hij de wijk nam naar zijn hideaway inTexas ook niet meer werkzaam als arts. Nou, een zorg minder voor Hippocrates.)

 

Demasqué

Nadat hij ontmaskerd was, probeerde hij – onder de naam “je broer” – op een nogal bizarre wijze zijn schokkende acties onder dekking van al die schuilnamen, goed te praten. Voer voor psychologen.
Zo schreef hij bijvoorbeeld : “Ik denk nog vaak aan de voorganger van Tom, onze Dickie”.
O nee, hij doelde niet op mijn eerste kindje, dat veel te vroeg en dood geboren werd, maar… “onze”(?) Dickie was een pop die ik als kind heb gehad..! (Deze “voorganger van Tom” heeft hij overigens ook laten verdwijnen… kort ná de verdwijning van mijn moeder en vóór de verdwijning van Tom..!)

In dat bericht gaf hij verder ook nog toe Eendje te zijn, die op het forum van de Leeuwarder Courant actief was als “getuige-deskundige” in de hoop iedereen te kunnen wijsmaken dat de dood van Tom geen misdrijf zou zijn. (Als “getuige-deskundige” leek hij ook erg goed op de hoogte te zijn van dingen m.b.t. de toedracht waar hij niet van op de hoogte geacht werd te zijn… tenzij hij eerstehands kennis heeft..?)

Later, op zijn blogs, zou hij echter beweren dat hij nooit op fora actief geweest zou zijn en dat ik – en dus ook de Leeuwarder Courant?? – identiteitsfraude zou hebben gepleegd door zijn IP te koppelen aan de postings van 1 of meerdere derden (die overigens ook nog verdraaid goed op de hoogte bleken van allerlei familieaangelegenheden)! Ondanks dat hij dol is op juridische procedures (als multimiljonair kan hij zich zo’n hobby veroorloven) laat hij het wijselijk bij publieke beschuldigingen aan mijn adres, zonder ook zelfs maar aangifte te doen van dit toch zo serieuze misdrijf .

 

Een steekje los bij de dokter

Er lag al een dik dossier betreffende alles wat vooraf ging aan de dood van Tom en de rol van mijn stalkende broer daarin. Justitie wilde daar echter strafrechtelijk nooit wat mee doen. Men gaf hem, als medicus, liever – zoals altijd – het voordeel van de twijfel. Als hij, de dokter, zegt dat zijn zus geestelijk gestoord is en helaas o.a. lijdt aan de “paranoïde waan dat haar broer haar vernietigen wil”, dan zal dat wel zo wezen, toch? (Zie DE ZAAK > DE RAADSELACHTIGE DOOD VAN MIJN ZOON TOM.)
Iedereen die hij monddood wil maken kreeg trouwens gewoon gratis een instant psychiatrische diagnose toegeworpen; het liefst ook via De Telegraaf. Daarbij heeft psychopathie en andere ernstige en liefst ranzige aandoeningen zijn voorkeur. (Die oude brave Hippocrates draait zich om in z’n graf van al die opgestoken middelvingers van dokter Keesie .)

Maar het werkte wel jarenlang perfect. Niemand neemt de verhalen van een vermeende krankzinnige serieus… Zo hield de dokter vrij spel en hoopte hij ons knettergek te kunnen máken. Als arts wist hij immers als geen ander welk effect aanhoudende terreur over het algemeen heeft op de lichamelijke- en geestelijke gezondheid van kinderen en volwassenen. In zijn enthousiasme kondigde hij zelfs al heimelijk bij de politie (e.a. instanties zoals scholen) onze zelfmoord aan. (We waren weliswaar gesloopt door hem, maar beslist niet levensmoe! Maar ja, als de dokter zegt dat je suïcidaal bent… dan zal dat ook wel zo wezen. Toch??)
Vandaar dan ook dat toen Tom dood gevonden werd er meteen gesteld werd dat er in ieder geval geen misdaad in het spel was? Briljant!
Je zou bijna denken dat de creatieve dokter de perfecte moord had willen plegen… Maar daar wilde natúúrlijk voorlopig niemand nog iets van weten.

Echter, doordat hij tenslotte door de mand was gevallen met zijn wrede spel onder allerlei schuilnamen, had hij zich nu dusdanig in de kijker gespeeld dat hem niet langer de hand boven het hoofd gehouden kon worden door Justitie. Nu was ook hij eindelijk onderwerp van onderzoek m.b.t. de dood van Tom alsook naar aanleiding van een doortimmerde aangifte wegens ernstige en langdurige stalking. (Prof. dr. Corine de Ruiter, forensisch psycholoog, heeft kennis genomen van deze zaak, alsook van de postings en herkent het risico van dit type stalker.)

 

Verdacht

Het dossier werd dus eindelijk, maar te laat voor Tom, geopend.
Het was duidelijk geworden dat de zus van de dokter niet gek was, maar de dokter zelf wellicht wel…
Ook werden nu al zijn pogingen om politie, justitie en de publieke opinie te bewerken om de zaak in de doofpot te houden in een geheel ander licht gezien.

Kortom, mijn broer heeft zichzelf tenslotte, in zijn bodemloze behoefte om mij zo veel mogelijk zout in mijn wonden te wrijven, wel heel erg verdacht gemaakt…

[En aangezien hij daar ook tot op heden gewoon mee door gaat, moet er welhaast wel ergens een draadje zijn doorgebrand bij hem. Of misschien waant hij zich veilig voor vervolging aangezien hij Amerikaans staatsburger is geworden?]

 

Einde doofpot dus..?

Nou, dat het recht dan nu ook z’n loop zal hebben is helaas een wat naïeve inschatting.
Hoe graag ook sommige rechercheurs de onderste steen boven willen zien te krijgen, maar het OM zal immers niet graag met de billen bloot gaan. Sterker nog, al ruim 11 jaar zit het OM met angstig toegeknepen poeperd met haar volle gewicht (en van tijd tot tijd heftige buikkrampen t.g.v. de door mij boven water gebrachte feiten) op de deksel van de beerput.

Als de officier van justitie (de Graaf – dezelfde grappenmaker die, even eerder, een zooi maakte van de Vaatstra-zaak) destijds namelijk adequaat had gereageerd op mijn verzoek om onderzoek en bescherming van mijn gezin, had Tom misschien nog geleefd.

En natuurlijk is het ook uiterst pijnlijk als politie en justitie zich zouden moeten verantwoorden voor het feit dat ze zich destijds een oor hebben laten aannaaien door een stalker… en daarom dus maar de dood van mijn kind in de doofpot hebben gestopt en al mijn pogingen om de waarheid op tafel te krijgen hebben getraineerd om te voorkomen dat het eigen falen, bedrog en plichtsverzuim onomstotelijk zal komen vast te staan. (En onze slimme Kees weet dat en rekent er daarom op dat de zaak keurig in de doofpot blijft.)  

Het belang van waarheidsvinding en gerechtigheid voor de individuele burger is ondergeschikt aan het belang van het handhaven van het (onterechte) vertrouwen van de bevolking m.b.t. de gecorrumpeerde rechtsstaat en haar ‘dienaren’.

 

Als het niet gaat zoals het moet, moet het maar zoals het gaat

Enfin, wat ik kán doen, zal ik ook doen.
Het verhaal van leven & dood van mijn zoon en het failliet van de rechtsstaat zal ik hier op tomoldenbroek.nl exposeren. Hopelijk mag dat bijdragen aan ons aller bewustwording, het ontmantelen van het disfunctionerend systeem en leiden tot een rechtvaardiger samenleving.

Ik kan leven zonder de persoonlijke genoegdoening dat het geboefte gestraft wordt, maar niet zonder de hoop op – nee, de overtuiging! dat een betere wereld aanstaande is voor alles en iedereen.
Het geboefte zal wakker worden en de weg van het hart gaan volgen, óf het zal zichzelf elimineren in een vortex van angst en verwarring.
De ‘scheiding der bokken en schapen’ is reeds gaande.

 

De (spin)dokter out of control

Wellicht door de schok van de ontmaskering raakte Kees erg in de war en begon de strop al strakker om zijn nek te trekken met allerlei dwaze acties.
Hij nam o.a. wraak door te proberen mijn website en toenmalige webbeheerder (de onvolprezen Tultas die me inzake technische kwesties steeds onvermoeibaar terzijde stond) in diskrediet te brengen.
Vervolgens deed hij nog een paar hopeloze pogingen om de publieke opinie jegens mij negatief te beïnvloeden o.a. middels een aantal blogs – waarvoor hij de naam van mijn zoon misbruikt, t.w. tomoldenbroek.info, tomoldenbroek.net en tomoldenbroek.org – waarin hij wijlen mijn zoon en mij door het slijk probeert te sleuren en duidelijk te maken dat een onderzoek naar de dood van Tom helemaal niet nodig is omdat ik door mijn “falend moederschap” zelf verantwoordelijk zou zijn voor het “tragische ongeval” dat mijn zoon het leven kostte. (Vreemd dat hij dan toch altijd zo zijn best heeft gedaan om te voorkomen dat er een onderzoek zou worden ingesteld. Het zou hem toch welhaast orgastische pret hebben kunnen geven om de moeder veroordeeld te zien worden voor de dood van haar eigen kind?)

 

Lame duck…

Tot op de dag van vandaag zet Kees Oldenbroek verbeten zijn intimiderende lastercampagnes tegen mij en iedereen die hem zijn zin niet geeft, voort.
Ik laat hem nu zijn gang maar gaan; hij is de controle kwijt en draait zichzelf, publiekelijk, steeds vaster in zijn leugenweb. Hij exposeert zichzelf als een extreme fanaticus, verstoken van gevoel of geweten. Een ieder die kennis heeft genomen van zijn acties beseft dat hij wellicht tot alles instaat is én was…

Het enige levende wezen, de eend, die bij Kees een gevoelige snaar kon raken, deed hem de das om…

Zo’n 30 jaar geleden gaf ik hem 7 eenden (met de heimelijke missie lief te zijn voor mijn broer en hem te helpen om bij zijn verstoten gevoel te komen, zodat hij zijn hart zou kunnen openen voor zichzelf en voor anderen.)

Ik koos een geboortekaartje met eendjes voor mijn zoon, om mijn broer te laten voelen dat mijn onvoorwaardelijke liefde voor mijn kind hem niet zou buitensluiten.

De zachte krachten konden echter geen licht in zijn leven brengen.

Een krokodil knuffelen heeft ook geen zin.

Hij beging tenslotte een grote vergissing door zich te identificeren met zijn lievelingsdier (krokodillen zijn dol op eenden ) om zo, uit naam van  Eendje, zijn boosaardigheid te kunnen botvieren.
De ‘sjamaan’ in mij weet dat het misbruiken van de ‘spirit van de Eend’ voor zo’n doel vraagt om moeilijkheden… Hardere lessen zullen dan het evenwicht herstellen.

[Het misbruik van de naam van mijn zoon voor zijn haatblogs zal zonder twijfel ook niet zonder gevolgen blijven voor hem. De perversie om de naam van het geslachtofferde kind te gebruiken voor het kwellen van de moeder, het natrappen van het slachtoffer en de waarheid te verkrachten, schept zichzelf, natuurwetmatig en met bovenmenselijke precisie, een louterend hellevuur voor de misbruiker. Het is mind-boggling wat mensen in hun onwetendheid over zichzelf afroepen…]

Lame duck. Aangeschoten wild. Zijn tijd zit erop. Door zijn eigen gewelddadigheid te gronde gericht.

 

Wraak of liefde

Ik vraag me af waarom zijn vrouw en kinderen niet ingrijpen en, zoals altijd zwijgend, toekijken hoe hij nu uiteindelijk zichzelf de nek omdraait. Misschien uit wraak – voor een levenlang verplicht zwijgen en afgedwongen loyaliteit..? Of misschien is het toch liefde? Ook zij snappen misschien dat Kees alleen zichzelf kan stoppen en dat hij ook dát nu eenmaal waarschijnlijk alleen maar op een gewelddadige wijze kan doen…
Tja, er is moed voor nodig om lief te hebben…

Zou er, buiten mij, nog iemand zijn die moedig genoeg is om te geloven dat onze Kees misschien toch niet tot zijn laatste ademtocht de boel zal blijven tiranniseren en bedriegen, maar de knop zal weten om te zetten en zichzelf zal kunnen terugvinden en rust zal mogen vinden in zijn hart?

Zelfs zijn eigen moeder kon er, triest genoeg, niet in geloven.

[Maar toen ik ontdekte hoe hij haar, totaal berooid en machteloos in zijn ban, had laten verdwijnen, om geïsoleerd op een kamertje  in het ziekenhuis (op een afdeling waar hij de scepter zwaaide) op een mysterieuze manier te sterven (afgedekt door medisch beroepsgeheim!) zonder afscheid te mogen nemen van ons, haar dochter en kleinzoon, en hoe hij haar fluks liet cremeren (geen sporen!), nog voor ik wist dat ik geen moeder meer had, dan besef ik dat zij blijkbaar altijd een realistische kijk heeft gehad op het karakter van haar zoon, mijn broer. Zij kon – terecht of niet – niet geloven in spontane transmutaties van krokodillen… ]

[O ja – de notaris (een maatje van Kees) die betrokken was bij het ‘uitkleden’ van mijn moeder, werd na haar dood toevallig aangewezen door de rechtbank om voor mij helderheid te brengen in de verdwenen nalatenschap. Oeps!
Deze notaris stierf toen maar plotseling in de kracht van zijn leven, uiteraard zonder eerst zijn licht te laten schijnen over e.e.a.
Hoewel, een kantoorgenoot vond toch nog wat aantekeningen ergens in een laatje. Tsja…]

 

In de schoot der familie

Ver voor de dood van Tom waren we al min of meer verstoten door de familie ten gevolge van het voortdurende boosaardige gelobby van mijn broer. Niemand wilde of durfde Tom en mij nog te helpen.
Men verscheen dan ook niet bij de begrafenis van Tom. Geen helpende hand, noch troostend woord.
Op mijn verzoek om dan tenminste mee te werken aan het ophelderen van de dood van Tom, werd me te kennen gegeven dat het reeds zonneklaar was dat ik mijn zoon zélf de dood in zou hebben gedreven. En als toegift werd me de dood van mijn moeder ook nog even in de schoenen geschoven.

Hun oorverdovend zwijgen sindsdien is overigens niet zo moeilijk te verklaren. Zij hebben er immers geen belang bij dat leven en dood van Tom in de schijnwerpers zou komen te staan. Want daarmee zou hun rol in het geheel immers ook belicht worden. Het uitleveren van Tom en mij (en mijn moeder!) aan de terreur van mijn broer houdt men natuurlijk liever onder het vloerkleed.
Evenals het gerommel met de erfenis van mijn moeder waardoor mijn erfdeel verdween. En nog zo wat dingetjes.

De ‘schoot’ van onze familie is een koude kwalijk riekende ‘incestueuze’ arena waar alleen machtsverhoudingen welig tieren.

Een maffiafamilie dus? Och nee, gewoon alleen maar wat ‘zwakbeschaafd’.
Ze slikten gewoon alles wat Kees hen op de mouw speldde voor zoete koek. Als dokter Kees keer op keer zijn ‘zorgen’ uitsprak tegen hen betreffende de “levengevaarlijke psychiatrische aandoeningen” van zijn zusje, nou dan zou dat toch wel zo wezen? – ook al was het ze eerlijk gezegd zelf eigenlijk nooit opgevallen, die gekte van mij..! (Maar ja, zij hadden er dan ook niet voor doorgeleerd, toch? Kees trouwens ook niet, maar dat even terzijde.)
Maar ach, als ze hem braaf op zijn blauwe ogen vertrouwden en aannamen dat ik een monster was stond daar wel wat tegenover. Voor wie braaf was, d.w.z. loyaal aan hem, schoof hij immers wel eens een paar kruimels van zijn overvloedig gedekte tafel. Onze Dagobert heeft een goede neus voor profijtelijke investeringen. Feilloos herkent hij meestal chantabiliteit, domheid en hebzucht en weet daardoor precies wie gecompromitteerd kan worden en wiens kontje hij moet opsieren met een veertje en in wiens knuistje hij een grijpstuivertje moet drukken om later flink te kunnen oogsten. (Mensen die niet om geld en status geven, noch chantabel zijn – zoals ik – en dus niet te koop zijn, vindt hij derhalve dóódeng.)

Sommigen, zoals de broer van mijn moeder (die zichzelf graag de Baron noemde), waren zodoende geheel de weg kwijtgeraakt. Hij speelde zelfs met de gedachte om de wereld van mij te verlossen door me op te ruimen middels een oude beproefde methode – een heks verdient de brandstapel! (Ongelooflijk? Zijn verklaring – en nog veel meer moois – staat op tape!)
Een politieman – schoonzoon van de Baron – liet zich ook enthousiast in de luren leggen en deed een duit in het zakje om de dood van Tom in de doofpot te stoppen. (En dat werd uiteráárd weer door de korpsbeheerder in de doofpot gestopt.)

Later heeft mijn familie wel begrepen dat ze pionnen waren in het gewetenloze spel van mijn broer, maar ja, toen was het te laat. En nu zitten zij al 10 jaar muisstil in de piepzak met een berg boter op het hoofd te hopen dat de onderste steen nooit bovenkomt.

Zij geven er blijkbaar de voorkeur aan om na hun vertrek uit dit ondermaanse elders maar eens te proberen e.e.a. nog uit te leggen.
Ik betwijfel of dat een verstandige keuze is.
Angst is immers altijd een slechte raadgever.

 

En de dokter, hij blogde voort…

Zijn blogs over Tom en mij zijn meermalen door Google op slot gezet wegens abuse, maar telkens duikt hij weer op met nieuwe blogs, gifspuitend rondkronkelend in zijn waanwereld. Daarbij spreekt hij graag in majesteitelijk meervoud over zichzelf als “wij de Oldenbroek Family”. (En de familie zwijgt en zweet peentjes.)
In  ONTHULLINGEN VAN KEES OLDENBROEK  houd ik – vaak op een luchtige wijze, want een flinke dosis humor helpt om in alle omstandigheden overeind te blijven en te voorkomen dat het hart zich angstig sluit – de content van zijn blogs tegen het licht.

Zelf volg ik nu zijn geschrijf al geruime tijd niet meer. Ik weet genoeg. Die voortdurende diarree van leugens & laster zou me alleen maar droef en boos kunnen maken en voegt verder niets toe. Behalve dan aan de waslijst van bewijs dat hij een uiterst fanatieke stalker is, die in zijn razernij dus zelfs zijn eigen belangen uit het oog is verloren. Maar ik hoef zijn vorderingen daaraangaande natuurlijk niet persoonlijk bij te houden. (Blijkbaar beseft hij niet dat de Texaanse veldwachters nog veel meer dan in Nederland een broertje dood hebben aan stalkers…)

Aangezien zijn schoonzusters hem zijn financiële malversaties met hen (ja, met wie niet? ) – het geldpakhuis van onze Dagobert Duck is nooit vol genoeg, terwijl een eend NB niet eens kan zwemmen in geld – niet in dank hebben afgenomen, heeft hij aangekondigd ook over hen maar vast nare sprookjes te gaan vertellen op het internet. Hij kan vast nog wel een paar diagnoses uit zijn mouw schudden – Hippocrates kan naar de hel lopen met zijn moralistische gedoe! – waarmee hij hen kan diskwalificeren. De liefhebber moet maar een vinger aan de pols houden bij de koortsachtig fabulerende dokter.

Mede aangezien ik het onduldbaar vond dat Tultas – die steeds volkomen onbaatzuchtig zijn tijd, kennis en energie heeft ingezet om mij een podium te geven voor de zaak Tom – steeds het mikpunt was van beschadigende acties en intimidaties van Kees – Kees richtte zelfs een apart blog op om Tultas onder druk te zetten in de hoop dat hij mijn site uit de lucht zou halen –  hebben Tultas en ik afscheid moeten nemen van elkaar. Tige tank, Tultas, voor alles!

 

Tomoldenbroek.nl in en uit de problemen

Sindsdien dobberde mijn website als een weerloos scheepje wat rond en werd gehackt. Allerlei mysterieuze ‘storingen’ deden zich voor. De site was niet meer te runnen door mij en ik voelde me niet meer thuis op mijn eigen scheepje waar overduidelijk een verstekeling in het kombuis zat die stiekem roet in het eten gooide.

Via vrienden kreeg ik contact met een betrouwbare ICT-er die bereid was de boel voor me uit te roken, professionele beveiliging erop te zetten en de site te verbouwen en uit te breiden en te onderhouden.
Deze ICT-er verdient alle lof en reclame voor het werk dat hij verricht, maar hij verkiest anoniem te blijven, aangezien hij er geen behoefte aan heeft zich een ‘mafkees’ op de nek te halen.

Enfin, we’re back, www.tomoldenbroek.nl  – de enige echte! – is alive and kicking!

We gaan er iets moois van maken! [HIER ]

 

De opdracht van de zoon aan de moeder

Kort voor Tom verdween uit dit ondermaanse gaf hij mij de opdracht voor zijn kinderen te zorgen.
Voor een jongen van 17 jaar die de lijfelijke lusten nog nauwelijks had mogen proeven en er in de verste verten nog geen nageslacht op komst was, was dat een nogal enigmatische opmerking.
Maar ik heb het wel begrepen.

Ja, voor alle kinderen van hem-die-even-mijn-zoon-mocht-zijn zal ik zo goed mogelijk zorgen.
Niet één zal ik buiten mijn hart sluiten.
Geen enkel schaapje noch bokje (noch eendje ).
Hij-die-mijn-zoon-was zal me daarbij altijd terzijde staan en inspireren de hindernissen op te lossen, zodat de Liefde in vrijheid kan stromen en mij en alles en allen vermag te omarmen en verlichten.

Opdat we – te midden van alle leed en onrecht – ons geborgen mogen weten
in de Ene Waarheid van de Liefde.
Want:
alles wat gebeurt is de Liefde
die aan het werk is om ons te leren weer lief te hebben.
Want daar waar de Liefde is, is geen angst en dus geen behoefte aan macht en vergelding,
waar de Liefde is, is de onoverwinlijke Kracht van het eeuwige Leven,
die “géén van de werken zijner/harer handen laat varen”.

Waarvan akte!

 

De illusie van goed & kwaad

Dat de nieuwe tomoldenbroek.nl voor iedereen een inspiratie mag zijn om de hegemonie van het ego – persoonlijk en mondiaal – te doorbreken en met elkaar een betere wereld te creëren. Het beperkende dualistische bewustzijn  met zijn illusoire strijd tussen goed & kwaad zal dan verdampen in het immer uitdijend Bewustzijn van het-ene-dat-we-zijn.

Zij die ons beproeven, kwellen en doden zijn bij het overstijgen van onze zwakheden onze fanatiekste bondgenoten.
Met hun kamikaze mentaliteit verliezen zij zelf bijkans hun ziel (cq hun vermogen om hun beperking te doorbreken). Alles hebben zij er voor over om ons met duisternis te kunnen overladen. Het lijden waar zij ons zo gul van bedienen stimuleert ons de illusie van goed & kwaad te doorgronden, doorleven, overstijgen en transformeren.
Het lijden is – indien het diep en langdurig genoeg vermag toe te slaan – een paardenmiddel om beperking te ontstijgen en tot verlichting te komen. Degenen die zo zwaar beproefd worden, maar bedanken voor de slachtofferrol en de verleiding van wraak niet kennen, zullen gegarandeerd transpersoonlijke groei realiseren en in hun Oorspronkelijke Kracht komen te staan. Zij zijn onoverwinlijk en delen hun onbegrensde winst met alles en allen en versterken zo het veld van evolutie.

Wie beseft welke dienst zij, die ons vervolgen, ons en het universum bewijzen, en wie beseft welke prijs zij daarvoor (zullen) betalen, zal dankbaar zijn en mededogen voelen voor onze duistere bondgenoten en altijd stand-by zijn om hen – indien zij verlangen hun zelfgeschapen hel te verlaten – te helpen terug te keren naar het licht.

Zonder hen, de “wrede duisteren”, zou de Geest niet kunnen indalen in de Materie en het Licht zichzelf niet kunnen ervaren. Zij zijn opgesloten geraakt in het ego en sleuren anderen mee in hun nachtmerries, ze zijn vergeten wie ze in essentie zijn, worden bewogen door egoïsche angst, dolen rond in de dialectiek van hun vernauwd bewustzijn, maar desalniettemin zijn zij nog altijd, zonder uitzondering,  instrumenten van de Liefde.

Zoals hij-die-mijn-zoon-was zei: “Ja, hij was het… let it be… hij zal breken… hij is onze bondgenoot…heb hem lief.”

En zo is het.

Onze grootste vijanden zijn onze grootste bondgenoten. En zij hebben, nadat zij hun werk hebben gedaan, onze liefdevolle, helende zorg dubbel en dwars verdiend.

Het was dan ook niet uit neerbuigende goeiigheid, noch uit zelfhaat of masochisme dat Mattheüs (5:43) zei :

 “Gij hebt gehoord, dat er gezegd is: Gij zult uw naaste liefhebben, en uw vijand zult gij haten. Maar Ik zeg u: Hebt uw vijanden lief; zegent ze, die u vervloeken; doet wel dengenen, die u haten; en bidt voor degenen, die u geweld doen, en die u vervolgen; “

 

En dan… de werkelijkheid!

Voor wie nog gelooft in wereldse gerechtigheid:
Aan al diegenen die zo graag iedere crimineel voor het hekje zouden willen zien staan om zijn/haar straf in ontvangst te nemen, zou ik het volgende voor willen leggen:

* Stel nu eens dat plotseling alle criminele en corrupte elementen verwijderd zouden zijn  uit de instituties die bedoeld zijn onze rechtsstaat te dienen (politie, staande- en zittende magistratuur, advocatuur) en
* stel nu eens dat er dan binnen die instituties nog voldoende menskracht zou overblijven om het apparaat nog te laten draaien en
* stel nu eens dat plotseling al die overgebleven dienaren van de rechtstaat ook nog eens zouden beschikken over een scherpe intelligentie en de beste technische opsporingsmiddelen…
* Zou dan het feest der wereldse gerechtigheid een feit zijn?
Zou dit kleine en uiterst selecte clubje dan instaat zijn iedere crimineel op te sporen en ter verantwoording te roepen zodat er geen misdaad verborgen en onvergolden zou blijven?

Tuurlijk! Dat moet! Roept misschien de burger die niet verder kijkt dan zijn eigen gestolen fiets of vermoorde kind misschien.

Maar wie verder kijkt dan zijn eigen drama beseft dat onze aarde bijna bezwijkt onder de misdadigheden – van het door een gek gedode kind tot genocide door de machthebbers, van de door een junk gestolen fiets tot wereldwijde fraude door de banksters, van huiselijk geweld tot slavernij en marteling door overheden, van het door pubers vernielde bushokje tot de door multinationals vergiftigde zeeën en wouden, van de psychopathische dierenbeul tot de gewetenloze bio- en vleesindustrie, van de individuele oplichter en pathologische leugenaar tot het dodelijke bedrog van de elite en hun stromannen in de politiek, van het diefje dat het verschil tussen mijn en dijn niet kent tot de wapenindustrie die zich schaamteloos verrijkt over de lijken van miljoenen burgers, van de medische fouten en arrogantie van de medische stand tot de massale dodelijke zwendelpraktijken van Big Pharma, van de gestoorde racist tot de “powers that be” die de mensheid beschouwen en exploiteren als vee, van enz. enz. enz. tot enz. enz. enz. …

Hoe zou dit kleine selecte clubje, dat in het bovengenoemde “Stel-nu-eens” sprookje zou zijn overgebleven, al deze ontelbare misdrijven in vredesnaam aan de kaak moeten stellen en waarheidsvinding en gerechtigheid moeten bewerkstelligen??? Onmogelijk!
Er staat ergens geschreven: Iedere dag heeft genoeg aan zijn eigen kwaad. Wel, het kwaad dat wij in onze wereld als een kanker hebben laten voortwoekeren is in geen 1000 jaar te stoppen en recht te zetten met wereldse gerechtigheid. Dat ‘feestje’ is een gepasseerd station.

“Je kunt een probleem niet oplossen met de denkwijze die het heeft veroorzaakt.” Albert Einstein

We zullen dus out of the box moeten durven denken om het probleem te tackelen.

We zullen de illusie van goed & kwaad moeten doorprikken.

We zullen de ogen moeten openen voor de werkelijkheid (= de wijze waarop het/de Liefde werkt) in al z’n , soms verschrikkelijke, schoonheid. (Hint: m.n. het derde oog does the trick )

Iedereen die, zoals ik, gezegend is met meedogenloze vijanden zou ik mijn variant van een bekend gezegde willen meegeven: Met zulke vijanden heb je geen vrienden meer nodig! (Nou ja, behalve voor de gezelligheid een paar dan )

Trushka

 

OVERZICHT VAN RELEVANTE ARTIKELEN EN INFORMATIE OVER DE ZAAK TOM
(De selectie wordt steeds aangevuld.)

 

De voorgeschiedenis en nasleep in vogelvlucht:
DE ZAAK TOM OLDENBROEK  deel 1 t/m 6 (wordt vervolgd)

 

De lasterblogs van Kees tegen het licht gehouden:
ONTHULLINGEN VAN KEES OLDENBROEK  Inleiding + deel 1 t/m 5 (wordt vervolgd)

 

Over de pogingen van Kees om Een Vandaag aan te klagen voor het tv-programma dat over de zaak Tom is gemaakt. Inclusief uitspraak (niet ontvankelijk) Raad vd Journalistiek:
KEES KLAAGT DE MEDIA AAN
KEES KLAAGT DE MEDIA AAN – UPDATE 1
KEES KLAAGT DE MEDIA AAN – UPDATE 2

 

Alles over het schokkende optreden van Dr. C. (Kees) Oldenbroek op de fora van de Leeuwarder Courant en Tomoldenbroek.nl (speciaal aanbevolen deel 3):
DE ONTMASKERING VAN KEES OLDENBROEK 1
DE ONTMASKERING VAN KEES OLDENBROEK 2
DE ONTMASKERING VAN KEES OLDENBROEK 3

 

De volgende artikelen gaan over de krankzinnige toestanden rond bekendmaking van het beëindigen van het onderzoek:
BREAKING NEWS!
BREAKING NEWS – UPDATE
HET OPENBAAR MYSTERIE KOMT IN ACTIE!
DE ZAAK TOM OP RADIO MARKANT

 

Dit is het ontluisterende verslag van mijn tevergeefse pogingen – gedurende 9 maanden –  om enige informatie te krijgen van politie / justitie betreffende het onderzoek (inclusief correspondentie):
EEN KIJKJE IN DE KEUKEN VAN POLITIE/JUSTITIE

 

Perikelen rond een aangifte en overspannen dienders (inclusief correspondentie):  
BETROUWBARE DIENDERS…

 

Over hoe de ‘rechtsstaat’ geen poot uitstak om mijn kind te redden en zijn lijk in de doofpot stopte, maar wel erg veel tijd en energie steekt in valse meldingen betreffende mishandeling & verwaarlozing van mijn dieren door mij (!). Intimidatie, bedreiging, alles wordt uit de kast getrokken (om mij te doen zwijgen over de zaak Tom?) Inclusief mijn schriftelijke klachten:
DIERENBESCHERMING ??? + UPDATE

 

En daar is Kees weer met een nieuwe poging om herrie te schoppen:
MEDEDELING – bedriegelijke e-mails van Dr. C. (Kees) Oldenbroek

 

Nog wat citaten van de lasterblogs van Kees en zijn voor een arts zeer kwalijke gewoonte om mensen te marginaliseren middels valse psychiatrische diagnoses:
ZÓ VOORSPELBAAR…

 

Pro forma…je kunt een pathologische leugenaar zoals Kees natuurlijk wel verzoeken om te stoppen met laster & leugens te verspreiden, en je zou een chimpansee kunnen vragen om te stoppen om zichzelf en plein public te masturberen… Het is als een blafverbod opleggen aan een zenuwzieke hond…:
OPROEPEN   

    

Een (tevergeefse) poging om ons dorp Parrega dat – door collaboratie met stalker Kees – zo’n lelijke rol in het leven van Tom heeft gespeeld, tot wat medemenselijkheid te prikkelen, het zwijgen te verbreken en mee te gaan helpen de zaak tot klaarheid te brengen na al die jaren:
UIT MIJN DAGBOEK … Over een dood kind en springlevende leugens

 

Over hoe Kees mij, baby Tom en de dieren dakloos maakte in een poging mij de regie over mijn leven te ontnemen. (Inclusief artikel en foto’s van de Friesland Post):
UIT MIJN DAGBOEK – VERLOREN PARADIJS

 

Hoe ook mijn moeder slachtoffer werd van Kees:
POËZIE – Als je moeder verdwijnt…   

 

En er wordt getwitterd over de zaak:
TWIET TWIET..!  

 

[Onder de knop Proza en Poëzie, evenals onder de knop Nieuws, zijn columns e.d. te vinden, die inhoudelijk natuurlijk nooit helemaal los staan van de zaak. Het opgroeien met een broer zoals de mijne, de tragedies in onze familie en de martelgang en dood van mijn kind zijn immers een voortdurende bron van inspiratie en een uitdaging om in en door mijn werk als beeldendkunstenaar en publicist de dualiteit te overstijgen. Dat mijn werk anderen weer mag inspireren en bekrachtigen!]