ESSAY – WAT IS LIEFDE EN HOE WERKT HET?

WAT IS LIEFDE EN HOE WERKT HET?

 

Wat is liefde

Alleen bij benadering kan geprobeerd worden iets te zeggen over wat liefde is, want woorden schieten sowieso tekort.
De liefde is een intelligentie die het menselijk verstand / IQ (een cluster van cognitieve vaardigheden) oneindig overtreft. De liefde kent geen  cognitieve dissonantie , zoals de menselijke intelligentie. De liefde is niet gekluisterd in lineair en dualistisch denken. De liefde denkt en handelt multidimensionaal. De liefde is creatieve intelligentie; denken = handelen, in het belang van het hoogste goed van alles en allen.

De liefde is de grootste kracht in het heelal.
Het is de kracht die alles bij elkaar houdt en als één geheel laat functioneren.
Door de liefde gaat er niets verloren en heeft alles een plaats en functie in het Geheel.
De liefde is het licht dat alle informatie bevat over het Leven; het geschapene en het ongeschapene, de schepper en de schepping.
De liefde is in de duisternis die door gebrek aan kennis het licht doet stralen.
In alles werkt de liefde van heerlijkheid tot heerlijkheid.
De liefde bevrucht, draagt, baart, voedt, koestert, faciliteert, stimuleert, inspireert en ontwikkelt al wat is en gedoogt de “dood” als helper daarbij.
De liefde doet de materie rijpen tot een tempel waar de liefde wonen kan.

De liefde is op alle niveaus van bewustzijn, van hoog tot laag, aanwezig en werkzaam om het bewustzijn te verruimen tot bewust zijn in liefde.
Bewust zijn in liefde betekent : niet meer beperkt zijn tot de huidige derde en vierde dimensie (de materiële en lagere astrale gebieden die we in onze slaap betreden), maar de realisatie van het multidimensionale wezen tot in, minimaal, de vijfde dimensie.

Ook hier op Aarde in de materie is de liefde dus aanwezig en werkzaam in alles – de rotsen, virussen, bacteriën, bomen, planten, dieren en de mensen.
De oude Grieken onderscheidden 10 verschijningsvormen van de liefde. Van de laagste tot de hoogste manifestatie – van de hebzucht / begeerte tot de onvoorwaardelijke liefde.

Wanneer het bewustzijn zich nog niet heeft kunnen ontwikkelen voorbij de norm – dat wat wij normaal noemen – kan de stem van de liefde niet goed doordringen tot ons en verstaan we het als begeerte.
We begeren dan spullen (rijkdom, status), lichamen (voedsel, seks) en personen (geliefden, knechtjes) te bezitten en we zijn bereid ons al dan niet met geweld één en ander toe te eigenen. Hoe lager het bewustzijn, hoe meer geweld (lichamelijk of anderszins) daarbij te pas komt.
Allerlei misdadig gedrag is het gevolg van het misverstaan van de liefde door gebrek aan bewustzijn. Verkrachting, stalking, diefstal, moord, mishandeling, bedrog, vernedering, slavernij enz. – het is alles een kwestie van ergens in de verte de klok hebben horen luiden maar niet weten waar de klepel hangt. Een misinterpretatie, een gedegenereerde vorm van liefde.
Al deze misdaden worden ingegeven door begeerte; de begeerte om te bezitten en dus macht te hebben (over wat begeerd wordt).

Ook liegen en bedriegen is het gevolg van een vernauwd bewustzijn. De leugenaar begeert de werkelijkheid in zijn macht te hebben en verkracht en verminkt daartoe de feiten. Wie liegt en bedriegt begeert het denken en de perceptie van anderen te bezitten en beheersen. Dit is een vorm van mindcontrol die, voortbordurend op de Nazi-experimenten, met name ontwikkeld is – in samenwerking met de psychiatrie en parapsychologie – door de geheime diensten van o.m. de VS en de Sovjet-Unie. Deze technieken worden mondiaal toegepast door de machthebbers om de massa onder controle te houden. (Uiteraard is niet alleen déze techniek ontwikkeld door de geheime diensten , maar ook andere geestelijke- en lichamelijke (folter)methoden om te krijgen wat men hebben wil.)

Een zeer lage frequentie van het bewustzijn gaat  – bij de mens – altijd samen met veelvuldig liegen, het ontbreken van affectieve gevoelens, mededogen en geweten.
Affectieve gevoelens (geven om en meevoelen met anderen) hebben een hogere frequentie dan begeerte en kunnen door een laagfrequent bewustzijn niet ontvangen en dus ook niet gemanifesteerd worden.

Een laag of beperkt bewustzijn heeft overigens niets te maken met het IQ. Er zijn vele psychopaten die intelligent tot hoogintelligent zijn. In de hogere echelons van bestuur, politiek, management zijn zij juist rijk vertegenwoordigd. Een voorbeeld:

Belinda Board en Katarina Fritzon onderwierpen 39 bestuursleden en directeurs van grote Britse corporaties aan een test. Ze vergeleken de resultaten met dezelfde test naar criminele psychiatrische patiënten van het Broadmoor ziekenhuis. In verschillende categorieën kwamen de scores van de bazen overeen met die van de patiënten of lagen deze zelfs hoger. Gebaseerd op de criteria verslaan de directeurs de patiënten die gediagnosticeerd zijn met psychopatische persoonlijkheidsstoornissen. De studie werd gepubliceerd in Psychology, Crime and Law.

Wellicht de enige reden waarom de ene groep is opgehokt in het Broadmoor en de andere groep resideert in de boardroom: de laatste groep heeft waarschijnlijk een hoger IQ en weet hoe uit handen te blijven van justitie.

Wel is er een correlatie tussen de staat / frequentie van het bewustzijn en het EQ. Het EQ betreft de emotionele intelligentie, ook wel de intelligentie van het hart genoemd.
Emotionele intelligentie heeft betrekking op eigenschappen / vermogens zoals  empathie, zelfkennis, zelfbewustzijn, sociale vaardigheden, optimisme, muldriedimensionaliteit enz.
Het ligt dan ook voor de hand dat naar mate het bewustzijn verruimd is en de stem van de liefde / het hart beter gehoord en gehoorzaamd kan worden, het EQ des te hoger scoort. En hoe hoger het EQ, des te beter functioneert uiteraard ook het geweten. Het geweten is immers “het weten van de ziel”. De ziel (of hoe je dit hogere aanzicht van een entiteit ook wilt noemen) weet dat de ander / het andere niets meer en niets minder is dan een andere “ik”.

Kort samengevat: Hoe hoog het IQ ook is, maar indien de frequentie van het bewustzijn laag is, is ook het EQ laag en is er sprake van een niet- of onderontwikkeld gevoelsleven en geweten.
In de ultieme vorm heeft zo iemand geen benul van en geen verbinding met het Geheel. Het is een toestand die gekenmerkt wordt door zelfhandhavingdrift zonder zich te kunnen of willen verplaatsen in anderen. In hun perceptie staan zulke ongelukkigen totaal alleen in een vijandig universum en missen een fundamenteel besef van bestaansrecht. Derhalve vechten ze met alle middelen voor hun eigen hachje en proberen allerlei compensatie te realiseren voor hun existentiële angst. D.m.v. status, geld, kennis, macht proberen zij zich de illusie te veroveren dat zij de zaak onder controle hebben. Alleen het onderwerpen, kwellen en vernietigen van andere levende wezens kan hen vaak nog maar een kortstondige bevrediging geven.

We leven nu in een tijd dat we helder kunnen constateren dat de wereld naar de knoppen geholpen wordt door de gevoelsarmen & gewetenlozen; ook wel psychopaten genoemd (ongeveer 2% van de wereldbevolking).
Als we de ontwikkelingslijn van de geschiedenis gewoon door zouden trekken, zal dit binnen afzienbare termijn via een aantal mondiale man-made catastrofes (vervuiling, oorlog, honger, ziekte, “natuur”rampen, experimenten) eindigen in het onbewoonbaar worden van onze planeet en het uitsterven van de mensheid.
Dit kan alleen voorkomen worden als – net zoals het IQ van de mensheid zich ontwikkelde – ook het EQ een inhaalslag maakt.
Dit, een evolutiesprong, is in de huidige tijd dan ook gaande.
Ik vertrouw erop dat er op tijd een kritische massa bereikt is van mensen met een hoog EQ  die de leiding over zullen nemen en vanuit het hart een andere koers gaan varen in het volle besef dat we één geheel zijn en dat de beste manier om voor jezelf te zorgen is: waarachtig zorgen voor de Aarde en alle levende wezens die zij huisvest.

Ook al lijkt het er dus nu op dat de evolutie van de mensheid ertoe geleid heeft dat de mens zichzelf uit zal roeien, het werkelijke doel van de evolutie is het vermogen tot onvoorwaardelijk liefhebben te realiseren. Zó zullen we dan geschapen zijn naar Gods evenbeeld. Alleen zo wordt de kroon op de schepping gezet.

De liefde is het goddelijk evolutiemechanisme dat nimmer de werken harer handen zal laten varen. De liefde is altijd aan het werk om zichzelf te manifesteren en realiseren in het geschapene.
De liefde respecteert de vrije wil die we gekregen hebben. Ze is altijd bij ons om ons te inspireren, te leiden, troosten en bekrachtigen, zonder ons ooit te dwingen. Haar geduld is eindeloos omdat zij weet dat ieder hart ooit uit vrije wil zal zeggen: Niet mijn wil, doch omwille van de liefde…
De liefde weet dat, omdat zij vanuit het onmetelijke “EQ”  de duisternis (= gebrek aan kennis & bewustzijn) weet aan te wenden voor haar eeuwige missie om het goddelijk zelfbewustzijn (= licht & liefde) tot in alle uithoeken van het multiversum te laten uitdijen.

Alles wat gebeurt is de liefde die aan het werk is het licht te spreiden en de duisternis te helen.
Voor ons hier op Aarde is het de hoogste tijd de duisternis te helen. We zullen op hogere frequenties moeten gaan ontvangen en zenden en zo het licht van de liefde in deze wereld pompen. Als wij daar voor kiezen zal de liefde ons vullen met lichtenergie zodat we altijd genoeg hebben om door te geven en uit te storten in de duisternis. Dan komt licht en duisternis weer tot een harmonieus geheel, dat bewust samenwerkt in liefde.

We moeten niet vergeten dat het slechts 2% van de mensheid is die zijn stempel heeft gedrukt op het hele wereldgebeuren. Het zijn de psychopaten die hun liefdeloze piramidale systemen, die uitsluitend gebaseerd zijn op het eigenbelang van deze groep, wereldwijd hebben uitgerold. Ze kunnen niet anders. Hun handicap, het ontbreken van een wezenlijk gevoel van eigenwaarde en van empathie en geweten, maakt het voor hen onmogelijk de belangen van anderen te zien.
Maar ook moeten we niet vergeten dat de grote zwijgende meerderheid, die wel tot op zekere hoogte en in verschillende mate beschikt over een geweten, die 2% zijn gang heeft laten gaan en nog steeds de moed niet heeft om hen een halt toe te roepen!

Hoe werkt het

De liefde werkt in alles, door alles, met alles.
Haar meest onbegrepen attributen zijn het lijden en de dood.
De liefde weet wat wij aankunnen, zij kent ons potentieel; collectief en individueel. Vaak echter blijven we door gebrek aan moed en volharding onder ons niveau hangen en kruipen in de slachtofferrol.

Het lijden is een wonderschoon attribuut. En het is ruim voor handen in dit “aardse tranendal”. Mede dankzij onze psychopaten.
Het lijden haalt ons uit de verdoving van onze verknochtheid aan oppervlakkige genoegens. Het trekt ons bij de les. De les die we, bewust of onbewust, voornemens waren hier in de fysieke wereld te leren; de taak die we op ons namen voordat we geboren werden in het fysieke lichaam.

Het lijden doet ons verlangen naar een diepere en duurzame staat van welbevinden. Het stimuleert ons tot (zelf)onderzoek om de oorzaak van het lijden te ontdekken en de oplossing te vinden. Het is maatwerk, voor ieder individu is er een traject, dat toegesneden is op zijn/haar potentieel en voorgenomen taak of missie. Wat voor de één peanuts is, is voor de ander een geweldige prestatie.
Een krachtige entiteit die veel op zijn agenda heeft staan, zal derhalve meer op zijn bordje krijgen dan een minder krachtige entiteit die niet zulke grootse plannen had met zijn komst. Vandaar dan ook de uitdrukking “kracht naar kruis”.

Degenen – en dat zijn er tegenwoordig velen! – die met het ultieme plan kwamen om Moeder Aarde en de mensheid te helpen bij de evolutiesprong die op het collectieve programma staat, zullen derhalve het doorgaans zwaar voor de kiezen krijgen. Zij zullen immers deze kwantumsprong, ook wel ascentie genoemd, eerst aan zichzelf moeten voltrekken. En terwijl zij, gestimuleerd door het lijden (persoonlijk en collectief) en geïnspireerd door de liefde, de frequentie van het bewustzijn verhogen, zullen ze ook meer en meer in staat zijn om hogere frequenties in het Aardeveld uit te zenden. Middels o.a. inductie wordt de frequentie van het veld op die manier verhoogd en komt voor iedereen beschikbaar. Dit veroorzaakt een exponentiële toename van licht/ liefde energie die de evolutiesprong mogelijk maakt.

Het meer beperkte bewustzijn zal het lijden niet kunnen ervaren als een stimulans. Het zal het ervaren als iets vijandigs en er zich van proberen te ontdoen. Daarbij wordt dan de oorzaak van het lijden ergens in de buitenwereld / buiten zichzelf gezocht en abusievelijk gevonden. Vervolgens wordt die vermeende oorzaak bestreden door de “lijder”. Zulke mensen zullen doorgaans niet snel de hand in eigen boezem steken; ze weten altijd wel iets of iemand te vinden die verantwoordelijk zou zijn voor hun lijden.
Het traject dat deze mensen volgen is gericht op het leren openstellen voor het idee dat de oorzaak van hun lijden misschien wel eens wat dichter bij huis zou kunnen liggen. Het lijden dat ziekte bijvoorbeeld met zich mee brengt zou hen behulpzaam kunnen zijn; dan is immers het eigen lichaam de directe oorzaak. Dat kan een eyeopener zijn.
Maar ondanks een beperkt bewustzijn kunnen zulke mensen heel vindingrijk blijken: Alle ellende is te danken aan een foute dokter, of iemand die in hun nabijheid heeft gerookt, of enz., enz.

Degenen die met het grootse plan kwamen een brug te willen zijn tussen hemel en aarde, om zo het licht (= informatie) weer binnen te laten in de duisternis (= onwetendheid), zullen de ware oorzaak en werkzaamheid van het lijden moeten doorgronden.
De oorzaak is begeerte.
Zolang we van alles willen hebben – van gezondheid en status tot spullen en geliefden – zullen we steeds van alles verliezen en dus lijden.
De werkzaamheid is: ons daarvan bewust maken door het ons keer op keer te laten ervaren totdat het kwartje valt en ons terugleiden naar zijn; bewust zijn.

Begroet het lijden daarom als een welkome en accurate leraar! Des te vlotter verloopt het leerproces, verruimd het bewustzijn zich en verliest het lijden zijn destructieve uitwerking.
Er zal dan nog steeds geestelijke/lichamelijke pijn zijn onder bepaalde omstandigheden, maar de perceptie ervan zal anders zijn. Het zal te vergelijken zijn met de pijn die bijvoorbeeld een topsporter ervaart bij het verleggen van zijn grenzen, of de pijn van een bevalling. Dan is pijn gewoon pijn; een tijdelijke ervaring. De factor die het vertroebelt tot lijden is dan opgelost omdat er geen verzet is. De begeerte om geen pijn te hebben is door de acceptatie van de pijn getransformeerd tot liefde. Liefde voor het leven, voor alle hulp en leraren die altijd aanwezig zijn, voor het zelf en het wonder van groei en bewust zijn.

Zonder het lijden zouden weinigen kunnen ontsnappen uit hun duisternis.
Het gezegde wie niet horen wil moet maar voelen, berust op dit principe dat wie de stem van het hart niet horen kan of wil en anderen derhalve meedogenloos behandelt, pas zal ontwaken wanneer hij genoegzaam heeft ervaren wat hij anderen heeft aangedaan. Pas wanneer hij bij de les getrokken is door hevig lijden wordt hij zich enigszins bewust van zichzelf en de ander. Dan begint het zoeken naar verlossing.

Het andere “gewraakte” attribuut van de liefde is de dood.
De dood verlost ons wanneer we onze taak volbracht hebben, maar ook wanneer we blijken daartoe niet instaat te zijn.
Wanneer we immers klaar zijn en er niet voor kiezen nog extra taken op ons te nemen, zijn we niet “verplicht” hier te blijven.
En wanneer we door gebrek aan moed en ijver onze taak steeds laten liggen en wegkwijnen in de slachtofferrol, dan is daar ook de genade van de dood.
Degenen die ernstig verduisterd zijn en vrijwel verstoken zijn van gevoel en geweten en daardoor onnoemelijk veel pijn in de wereld brengen, mogen vaak lang op de dood wachten. Zij zijn namelijk heel erg nuttig voor het collectief. Zij genereren het lijden dat wij zo nodig hebben voor onze voorspoedige en snelle ontwikkeling. Maar ook voor hen is er genade zodra zij daar om vragen. Dat zal echter niet snel gebeuren; zij weten immers niet (meer) wat genade is.

Soms ook wordt de dood gekozen als een ervaring om de puntjes op de i te zetten en een ander vanuit liefde behulpzaam te zijn.
Ik denk daarbij bijvoorbeeld aan de zielen die al kort na hun geboorte in het fysieke bestaan al weer sterven. De moeder die het offer van deze ziel in dank weet te aanvaarden, maakt een enorme bewustzijnssprong. Ondanks het verdriet ervaart zij de liefde van en voor het kind als Gods Aanwezigheid. Zij wordt uit haar beperkingen getild en ervaart de Eenheid, de hoge frequenties van de 5-de dimensie.

Zo heb ik de dood van mijn zoon ook – evenals zijn geboorte en zijn leven – mogen ervaren als een godsgeschenk. Hij heeft me steeds, uiterst krachtig, gestimuleerd en geïnspireerd om de evolutiesprong te realiseren. En nog steeds schijnt hij-die-mijn-zoon-was als een zon over mij. Bij dag en bij nacht.

Zo werkt de liefde in alles en allen. Zo werkt zij in lijden en dood. Zo werkt zij in en met de verduisterden om ons de weg naar Thuis te verlichten.
Juist degenen die ons vervolgen in hun onwetendheid met tomeloze haat wijzen ons op onze zwakke punten waar we ons nog niet van bewust zijn. Zij helpen ons de puntjes op de i te zetten, zodat niets onze ascentie nog in de weg staat.
Telkens wanneer iemand er in slaagt om ons bang, boos, verdrietig, wanhopig te maken, is de vinger op een zere plek gelegd.

Je raakt alleen maar uit je doen als je gebrek aan vertrouwen hebt. Vertrouwen in jezelf, het leven, het Geheel. De liefde.
Je kunt alleen bang gemaakt worden als je denkt dat je gevaar loopt.
Je kunt alleen boos gemaakt worden als je denkt dat iets je benadelen kan.
Je kunt alleen verdrietig gemaakt worden als je denkt dat je iets verliezen kunt.
Je kunt alleen wanhopig gemaakt worden als je denkt dat er geen hoop is.

Als je de alom aanwezige liefde voor jou en al wat is – misschien door een dipje in je frequentie -  niet ervaren kunt, krijg je dit soort gedachten. En vervolgens houden deze gedachten je vast in een vernauwd bewustzijn.
Want binnen het beperkte gangbare bewustzijn hebben dit soort gedachten ook een relatieve geldigheid. Want ja, je lichaam kan beschadigd of gedood worden, je kunt bestolen of vernederd worden en jazeker, het leven kan je behoorlijk zuur gemaakt worden.

Maar alleen wanneer je je geheel identificeert met alles wat je hebt, kan je in de greep van deze negatieve emoties blijven. Alles wat je hebt : je lichaam, je bezittingen, je trots, je overtuigingen enz, dit alles, al deze hebbedingetjes, zijn niet van wezenlijk belang. Als je dit allemaal kwijt bent, ben jij nog steeds.
Ja, zelfs wanneer je je kind kwijt bent, dan ben je nog steeds en ook je kind is – weliswaar zonder het lichaam dat je voor hem maakte – nog steeds! Daar kan geen moordenaar wat aan veranderen.

Het beperkte bewustzijn dat nog in de begeertefase zit, houdt van het “hebben”; de liefde voor het “zijn” ligt dan buiten het bevattingsvermogen.
Ook degenen die de begeertefase reeds voorbij zijn kunnen onder extreme druk nog wel eens terugvallen. Daarom is het een zegen dat onze psychopaatjes flink blijven drukken op onze pijnlijke plekjes. De plekjes waar nog een stukje angst zit in de vorm van een restje trots, of defaitisme, of arme-ikke-mentaliteit, of whatever. Zo weten we precies waar we onze helende aandacht nog eens even op moeten richten!
Door gewoon zonder enig oordeel te kijken naar dat pijnlijke plekje, jezelf te begrijpen en te troosten, opent je hart zich weer en stroomt de liefde binnen en verruimt het bewustzijn weer en wéét je dat je onsterfelijk bent en dat niets je kan schaden en dat je geborgen bent in de armen van het heelal. Evenals je trouwe psychopaatje; alleen hij weet het (nog) niet… 

Degenen onder ons wiens bewustzijnsstaat binnen een “normale” marge van frequenties ligt en dus een bepaalde mate aan gevoel en geweten hebben kunnen in deze tijd, nu de frequenties van het Aardeveld voortdurend verhoogd worden, relatief makkelijk ontwaken. Waar eerder een  levenlang (of meerdere levens lang) meditatie voor nodig was, kan nu in een oogwenk zich voltrekken. Bij velen gaat nu van de ene op de andere dag het licht aan. Het aantal verlichte geesten is in de ons bekende historie nog nooit zó groot geweest!

Degenen onder ons, de “zware psychopaten” die misschien niet instaat zijn te ontwaken, zijn zonder het te beseffen onze grootste helpers. Hebt uw vijanden daarom lief!
Zij blijven onze sparringpartners tot wij onszelf meester zijn geworden en lijden & dood als een illusie zijn doorgeprikt. Post nubes lux.

Stilstand is achteruitgang – wie niet evolueert degenereert.
De gewetenlozen die niet instaat zijn nu hun beperkingen te overwinnen betalen een hoge prijs voor de rol die zij wensten te spelen. Het zal een lange en pijnlijke weg zijn die ook bij hen uiteindelijk de kluisters van onwetendheid zal verbreken en hen uit de duisternis weg zal leiden. Maar wij zullen, namens de liefde, overal aanwezig zijn om hen te helpen weer verbinding te maken met wat ze vergeten zijn:  dat we allen broeders en zusters zijn, op weg naar Thuis.

En zo werkt de liefde.